На лес гэтай маленькай жанчыны выпала шмат выпрабаванняў. Яна – малалетні вязень часоў Вялікай Айчыннай вайны. У 16 гадоў разам з іншымі аднавяскоўцамі звезлі яе фашысты ў далёкую Баварыю. Суткамі працавала на нямецкага бауэра, даглядаючы жывёлу. Толькі ў сорак пятым годзе ўбачыла родную старонку ды абняла родных. Пасля вайны ажыццявіла сваю мару з дзяцінства – атрымаць адукацыю. Скончыла курсы бухгалтараў. Пачала працаваць ў родным калгасе імя Мічурына і адначасова вучылася завочна ў Навапольскім сельскагаспадарчым тэхнікуме.
Напэўна, так было наканавана лёсам пражыць ёй у адзіноце. Не, яна ніколі не заставалася сам-насам са сваімі турботамі, хваробамі, клопатамі. Заўсёды побач былі аднавяскоўцы, суседзі, браты з іх сем”ямі. Але сваёй сям”і ў яе так і не склалася. Не было каму аддаць сваю пяшчоту, да каго прытуліцца. Таму ўсё сваё жыццё яна прысвяціла роднай гаспадарцы. Адсюль выйшла і на заслужаны адпачынак. Прафесія бухгалтара заўсёды патрабавала ад яе дакладнасці, дысцыпліны, абдуманых рашэнняў. Гэтыя рысы засталіся ў Таццяны Раманаўны і па сённяшні дзень. А яшчэ – вернасць свайму грамадзянскаму абавязку. Таму нават у 91 год яна вырашыла не чакаць, калі да яе дамоў завітаюць члены выбарчай камісіі, а прыйшла сама на ўчастак аддаць свой голас за ўпадабаўшага кандыдата.
Галіна Гамеза. Фота аўтара.
Карта сайта