Гледзячы на гэтую маладую, сімпатычную, далікатную жанчыну, ніколі не скажаш, што ў яе - праблемы са зрокам. Але гэта менавіта так. Нарадзілася Алена Бабук у сям'і, дзе бацька быў інвалідам па зроку. Адбілася гэта і на дачушцы: адно вока не бачыў, а з часам стаў падаць зрок на другім.
З дзяцінства Алена адчула, як нялёгка было бацьку і маме, яны абодва працавалі тады ў вучэбна-вытворчым прадпрыемстве таварыства сляпых.
Дзяўчынка старалася вучыцца, не адставаць ад сваіх аднагодкаў. Вядома ж, бацькі ўсімі сіламі імкнуліся падтрымліваць здароўе дачкі, лячыць па меры магчымасці. Алена скончыла спачатку Смілавіцкі ліцэй па спецыяльнасці повар, пазней - тэхнікум, атрымала дыплом бухгалтара.
- Вельмі важна чалавеку не застацца сам-насам з праблемай, - кажа Алена Уладзіміраўна. - Добра, што ў нас ёсць прадпрыемства «Святлопрыбор». Тут працуюць людзі з падобнымі лёсамі. Мы разумеем адзін аднаго, падтрымліваем. У вольны час абмяркоўваем, што будзем рыхтаваць на вячэру, дзе што купім, нейкія свае паездкі, і жыццё набывае іншыя фарбы.
Калі ў чалавека гэтага няма, яму вельмі дрэнна. У кожнага ёсць выбар - ці жыць і лічыць бядой у сваім жыцці інваліднасць, зацыкліўшыся на ёй, ці жыць па-іншаму. Бо заўсёды можна знайсці, чым заняцца. Я заўсёды хацела спяваць, гуляць у нейкім тэатры, чытаць вершы.
Так і атрымалася ў Алены: мары ажыццявіліся: яна гуляла ў тэатры, наведвала аматарскі літаратурна-паэтычны клуб «Ветразь» пры Чэрвенскай бібліятэцы, стала пісаць вершы, удзельнічала ў конкурсе маладых паэтаў Міншчыны. Якая была радасць Алены, калі з 147 удзельнікаў яна трапіла ў дзясятку найлепшых паэтаў! Два яе вершы ўвайшлі ў зборнік «Слова Янкі Купалы ды творчасці кліча».
На «Святлопрыборы» Алена сустрэла і свой лёс. Сяргей прыйшоў працаваць на прадпрыемства. Ён інвалід па зроку. Сталі мець зносіны, пасябравалі. Не думала тады дзяўчына, што дружба перарасце ў нешта большае. Але неўзабаве маладыя людзі пажаніліся. У сям'і нарадзілася тры дачкі. Зараз старэйшай Ілоне - 12 гадоў, сярэдняй, Ксеніі - 9, абедзве яны вучацца ў гімназіі №1 iм.В.А.Караля. Малодшая дачка Соф'я ходзіць у дзіцячы садок.
Здавалася, вось яно - шчасце: дзеці падрастаюць, радуюць маму і тату. Але жыццё паднесла цяжкае выпрабаванне - у маленькай Соф'і развілося небяспечнае захворванне вачэй. Шмат болю і страху давялося перажыць усёй сям'і.
- Дзякуй Богу, усё ўжо ззаду, - кажа Алена. - дачушка здаровая. Яна вельмі пазітыўная, хуткая, вясёлая. А тады... Лішні раз пераконваюся, што ў жыцці нічога не адбываецца выпадкова: калі мы змагаліся за здароўе Соф'і, пазнаёміліся з сям'ёй Ларысы Канстанцінаўны Кашковай. У яе сям'і таксама ёсць інваліды па апорна-рухальнай сістэме. Людзі вернікі, яны сталі за нас маліцца, перажываць. Нам вельмі дапамагла іх падтрымка. Мы і цяпер шмат маем зносіны. Я вельмі ўдзячная гэтай сям'і. З дапамогай Ларысы Канстанцінаўны я стала бліжэй да Бога.
Многія людзі жывуць з інваліднасцю, мы шмат чаго не бачым і не ведаем пра іх. Цяжка было нашай сям'і, але, калі мы замянілі пытанне «чаму гэта ўсё дасталася менавіта нам?» На пытанне «для чаго?», Жыць стала лягчэй. Кожнаму чалавеку дадзены крыж, і трэба яго несці з гонарам. Бо нездарма кажуць, што кожнаму даецца столькі, колькі ён можа вынесці. Зараз жыву па правілу - калі нешта ў жыцці адбываецца, і ты можаш гэта змяніць, - меняй! Ці можна сказаць па-іншаму: калі ты не можаш змяніць сітуацыю, змяні адносіны да яе.
Так і жывем, стараемся шанаваць кожны пражыты дзень. У мяне з'явілася новае хобі - стала рабіць салодкія букеты. Гэта адцягвае ад цяжкіх думак.
Муж, Сяргей Пятровіч, стараецца зарабіць на сям'ю. Нягледзячы на праблемы са здароўем, спрабаваў сябе ў розных сферах. Калі на прадпрыемстве заробкі сталі менш, а сям'я ўжо разраслася, пайшоў у будаўніцтва. Хай, можа і не ўсё атрымлівалася ў яго, але шмат чаму навучыўся: і плітку класці, і сцены тынкаваць. Пасля усё гэта спатрэбілася, калі ў сям'і з'явілася свая кватэра.
- Вядома, інвалід не можа зарабіць столькі, колькі зарабляе здаровы чалавек, - працягвае Алена, - аднак, гэта яго не бянтэжыць. Ён знайшоў іншую працу, працаваў на складзе, але праца была далёка, звязаная з паездкамі. Цяпер працуе ў фірме «Савушкін прадукт», філіял у Шабанах. Таксама трэба ездзіць. Але ён не скардзіцца. А я працягваю працаваць на прадпрыемстве слесарам механазборачных работ.
Самае вялікае перашкода, на мой погляд, гэта няправільная стаўленне грамадства да інвалідаў. Інваліды не хочуць чагосьці асаблівага або незвычайнага. Мы хочам, каб на нас глядзелі, як на рэальных людзей, як на частку грамадства, а не шкадавалі нас, лічачы нас аб'ектам для аказання дабрачыннай дапамогі. Мы не хочам выклікаць да сябе жаль. Мы хочам, каб нас лічылі нармальнымі людзьмі. Мы на сабе адчуваем фізічную рэальнасць інваліднасці, ведаем спосабы, як пераадолець звязаныя з гэтым нязручнасці. Гэта значыць, мы ведаем, як жыць, будучы інвалідам, і для нас гэтае жыццё - нармальная жыццё. У iм няма нічога гераічнага або рамантычнага... Проста жывём...
У гэтых словах Алены - уся яе жыццё, менавіта так яна і жыве. Жадаем дружнай сям'і Алены Уладзіміраўны Бабук здароўя, шчасця і дабрабыту.
Таццяна Марцьянава. Фота аўтара і Алены Бабук
Карта сайта