Людзі, у чыім твары заўсёды знойдзеш чуласць, душэўнасць і падтрымку, у чыіх вачах заўсёды свеціцца жывы агеньчык ўдзелу, а на твары абавязкова шырокая і добрая ўсмешка. І якое ж гэта шчасце, калі такія людзі прысвячаюць сваё жыццё клопату пра жыццё і здароўе чалавека.
У Чэрвенскай раённай бальніцы шмат добрых лекараў, прафесіяналаў сваёй справы, якія аддалі не адзін дзясятак гадоў працы ў сферы аховы здароўя. Пра аднаго з іх - лекара Івана Іванавіча Лабейка - наш аповяд.
3 лютага ён адзначыць 80-гадовы юбілей. З іх 53 гады аддадзена медыцыне. І цяпер Іван Іванавіч - на «баявой» пасадзе.
Да сваёй мары - стаць лекарам - ён мэтанакіравана ішоў з дзяцінства. Ужо тады, у 60-я гады мінулага стагоддзя конкурс у медыцынскiя ВНУ быў вельмі вялікім. Але гэта не бянтэжыла хлопца. Працаваў пасля заканчэння школы ў мясцовым саўгасе рознарабочым і рыхтаваўся паступаць у інстытут. Прычым рыхтаваўся вельмі сур'ёзна: яшчэ да працы з першымі прамянямі сонца сядаў за стол і вырашаў задачы па алгебры, геаметрыі, фізіцы і хіміі. І пасля працы вечарам «штудзіраваў» абавязковыя для паступлення прадметы. Паспяваў хлопец і адпачыць: схадзіць на танцы, у кіно. Маладосць брала сваё! Праца не знікла дарма: у 1961 году Іван паступіў у Мінскі медыцынскі інстытут на лячэбны факультэт.
Пасля яго заканчэння быў размеркаваны ў Руднянскую сельскую ўчастковую бальніцу Чэрвеньскага раёна на пасаду галоўнага лекара. Там сустрэў сваю другую палоўку - Раісу Мікалаеўну, якая працавала медсястрой. З 1967 года яны разам - два медыка, двое любячых сэрцам заўсёды разумелі адзін аднаго.
Праз год сям'ю перавялі ў Раваніцкую ўчастковую бальніцу, а неўзабаве Івана Іванавіча накіравалі ў Брэсцкі ваенны шпіталь. Там набываў спецыяльнасць ваеннага хірурга. Аднойчы нават у навагодняе свята прыйшлося апераваць вочы у аднаго салдата. Пазней здаў экзамен на хірурга. Але ваенным лекарам быць не захацеў і вярнуўся ў Раванічы.
Тут працаваў лекарам агульнай практыкі: і дзяцей лячыў, і неўралагічных хворых, і кардыялагічных, і аперацыі праводзіў, роды прымаў. Прыходзілася рабіць і складаныя аперацыі. Напрыклад, калі кабіна трактара звалілася на трактарыста і залысіць яму цалкам скуру на галаве. Але прафесіяналізм лекара зрабіў сваю справу і ўсё абышлося.
У Чэрвеньскую бальніцу сям'я Лабейка прыехала ў 1986 годзе. З тых часоў Іван Іванавіч працаваў тут тэрапеўтам, герыятрам, прафпатолагам.
Часта успамінае доктар пра сваё дзяцінства, родную вёску Застарэнне ў Баранавіцкім раёне, якую немцы спалілі дашчэнту разам з жыхарамі. Цудам ацалела сям'я Івана Іванавіча. Бацька Івана ў момант налёту на вёску быў са старэйшым сынам у лесе. Гэта іх выратавала...
Паваенная моладзь адрознівалася мэтанакіраванай самастойнасцю, патрыятызмам. Многія аднагодкі Івана Іванавіча сталі вайскоўцамі. А адзін з аднакласнікаў рушыў услед прыкладу Івана - пасля службы ў войску ў Саратаве паступіў там жа ў медінстытут. Стаў заслужаным урачом Расіі. Прыязджаў у госці да Івана Іванавіча. «Такое цяпло засталося пасля сустрэчы, - успамінае доктар, - здаецца, толькі ўчора рассталіся. А столькі гадоў мінула... Ужо маіх аднагодкаў-аднакласнікаў-аднавяскоўцаў амаль нікога не засталося ў жывых...
Больш за паўстагоддзя Іван Іванавіч прысвяціў медыцыне. У сваім шаноўным узросце ён не губляе бадзёрасці духу і заўсёды ў добрай фізічнай форме. Шмат бывае на свежым паветры, фізічна працуе. Сям'я мае свой дом, сад, за якім любіць даглядаць сам гаспадар. Аднаго толькі вінаграду ў яго - гатункаў восем, ёсць яшчэ вішні, чарэшні, яблыні. Да адной нават прышчапіў каля 20 розных гатункаў. Цуда-дрэва атрымалася...
Прыгажосць у любой працы, лёгкасць характару, культура ў зносінах, выдатнае пачуццё гумару, якое яму ніколі не змяняе, - усё гэта ёсць у доктара Лабейка. Пажадаем яму захаваць гэтыя якасці ў далейшым жыцці, а таксама здароўя, ўдзячных пацыентаў і пабольш падстаў для радасці.
Таццяна Марцьянава. Фота аўтара
Карта сайта