Сёння тут у стыльнай банкетнай зале праводзяцца вельмі прыгожыя ўрачыстасці, і гаспадар аграсядзібы «Космас» спадзяецца, што пасталелыя ўнучкі калі-небудзь адзначаць тут і свае вяселле.
Ад Чэрвеньскага аўтавакзала да «Космасу» - 6 кіламетраў па дарозе на Смалявічы. Яркi сінi дах галоўнага корпуса бачны здалёк. Уезд у аграсядзібу практычна з шашы. А вось і гаспадар - 65 гадоў, будаўнік і бізнесмен, паляўнічы і аўтааматар, пячнік і майстар па дрэве, няўрымслівы чалавек, у якога любая ідэя не застаецца, як у многіх, далёкай марай, а ўвасабляецца ў жыццё.
— Васіль, не лень было пачынаць ва ўзросце за 50 такую вялікую і стратную справу? Жылі б сабе спакойна, ўнукаў гадавалі.
- Хацелася такім бізнэсам заняцца, каб і людзям была карысць. А што гады такія - нічога страшнага: я з дзяцінства ласяціну ем. А гэта - эліксір маладосці! Ды і задумвацца пра ўзрост некалі, вельмі шмат трэба яшчэ зрабіць па добраўпарадкаванні сядзібы, чакаюць клопату вуллі, сажалка ля дома, агарод, трактар; і карабін паляўнічы чакае, сабака ганчак прама пішчыць у лес просіцца. Усё трэба паспець, нічога не лень!
— Як прыйшла ідэя будаваць аграсядзібу? Быў сямейны савет, або паставілі ў вядомасць як аб факце?
- Пачалося з таго, што гадоў дзесяць таму я пачуў, што дзяржава падтрымлівае развіццё агратурызму. Мне спадабалася, што на самым высокім узроўні абмяркоўвалася, як падтрымаць не толькі вялікія турыстычныя цэнтры, але і маленькія сядзібы ў райцэнтрах, мястэчках. У нас сапраўды быў сямейны савет. Я, жонка, два сыны, чатыры ўнучкі. Ну, яны маленькія тады былі, каму 10 гадоў, каму 12. І увогуле вырашылі будаваць аграсядзібу. Я ўдзельнічаў у тэндэры і купіў гэты ўчастак за 3 тысячы долараў. Будавалі з нуля, з падмурка. Грошы ўкладвалі ўсё, што зараблялі. Многія працы рабілі самі. У мяне адзін з сыноў дыпламаваны будаўнік, і я шмат умею - печкі кладу, бацька навучыў з дрэвам працаваць. Каб танней было, сам браў дзялянкі, валілі лес, вазілі на пільню. Дапамагала і жонка, і нават унучкі, крошкі гэтыя. Грошай шмат укладзена, але крэдытаў і субсідый не браў.
— «Космас» - назва з прэтэнзіяй. Чым кіраваліся?
- Ну, як «чым»? Наш зямляк Алег Навіцкі - касманаўт. Адзін на ўсю Беларусь! Такое раз у жыцці бывае. Вырашыў гэтую тэму выкарыстоўваць, у гонар земляка і назваць! У будучыні тэлескоп на другім паверсе пастаўлю, замоўлю ў зваршчыкаў канструкцыю нібыта ракеты, падсвятліць пражэктарамі, здалёку будзе відаць; гасцявыя пакоі аформім ў «касмічным» стылі, казаў ужо з хлопцамі-мастакамі - сказалі, папросту распішуць домікі пад любы іншапланетны ландшафт. Вось вырашу пытанне з асноўнымі працамі па добраўпарадкаванні, потым з міні-кафэ, і займуся «касмічным» дызайнам.
— Што за міні-кафэ?
- Хачу адно з памяшканняў вылучыць пад абслугоўванне праязджаючых аўтааматараў і дальнабойшчыкаў, каб маглі зайсці па-хуткаму перакусіць, каву купіць, пасядзець адпачыць. Сам дальнабойнікам працаваў, ведаю, як гэта, калі доўга едзеш і хочацца спыніцца, хоць бутэрбродаў паесці, а няма дзе.
— Чым яшчэ на вашай фазэндзе можна заняцца, пакуль няма тэлескопа?
- Можна ў валейбол пагуляць, у міні-футбол. Ёсць поле з сеткай, траву стрыжом рэгулярна. Асноўнае захапленне гасцей - шашлыкі. Мангал у нас вялікі, прыгожы. Мы гасцям даем і дровы, і посуд, і вялікая ўтульнае памяшканне для ежы - там сталы, крэслы, печка ўзімку грэе як камін.
У галоўным корпусе на другім паверсе ёсць спартзала, можна ў більярд пагуляць, у настольны тэніс. Асноўны напрамак зараз - банкеты і ўрачыстасці. Для афармлення залы запрашаю дызайнераў з Мінска, ёсць месца для ды-джэя, ну, а музыку добры ды-джэй заўсёды сваю прывозіць. Побач з «Космасам» лес, можна пагуляць, у сезон паспрабаваць знайсці грыбы. Трошкі шкада, што побач няма вадаёма. Вось не ведаю, капаць ці не капаць. Думаю пакуль... Лазню дабудоўваю. Печку складу - і міласці просім на парок!
- Вы, Васіль, сапраўды нейкі касмічнай энергіяй валодаеце!.. А што самае зямное на аграсядзібе?
- Думаю, кошты. Таму да мяне і едуць: нядорага, а абслугоўванне на высокім узроўні. Кухары рыхтуюць выдатна, яны з маёй сям'і. Усё новае, сучаснае - кухня, пліты, абсталяванне. У гасцявых доміках утульна, цёпла, новыя санвузлы і душавыя кабіны.
Да таго ж сядзіба на прыродзе. Свежае паветра. Лес. Неба. Аблокі. Кацяня Муня ненадакучліва прыходзiць наведаць, песеньку промурчать.
І ўсё гэта побач з горадам. Ды што распавядаць - узялі б ды прыехалі, самі ўбачыце!
...Мы дамовіліся, што я пачакаю тэлескоп. Касманаўта я тысячу разоў бачыла, гэты прыгажунчык на маёй вуліцы жыве, у школу разам хадзілі. А вось зоркі ў тэлескоп ніколі не бачала. Улічваючы энергію Васіля Дубіка, думаю, чакаць прыйдзецца нядоўга!..
Наталля КАРАЛЬКЕВІЧ. Фота аўтара
Карта сайта