Амаль увесь лістапад раённы краязнаўчы музей сустракаў і прывячаў аматараў грызуноў: тут праходзіла выстава «Грызун года 2020». Нягледзячы на тое, што ў нашым грамадстве велізарнай папулярнасцю карыстаюцца коцікі, жывыя «экспанаты» гэтай выставы таксама сабралі шмат прыхільнікаў.
Было сапраўды чаму замілавацца, бо гэтыя звяркі - адна мордачка мілей іншай: мангольскія пясчанкi, вавёркі Дэгу, дэкаратыўныя трусы, марскія свінкі і зусім неардынарны джунгарскi хамяк.
Неардынарны ён быў тым, што, ведучы начны лад жыцця, амаль ніколі не паказваўся публіцы: закопваўся пад горку пілавіння і ўцяпляльніка і спаў, а клетка выглядала пустой. Часам экскурсавод раскопвала яго для асабліва цікаўных, але дамагчыся ўдавалася толькі незадаволенага звонкага шыпенні - так джунгарык выказваў свой пратэст супраць парушэння яго рэжыму дня. Тым больш дзіўна, што пры гэтым хамяк набраў нямала галасоў: многія галасавалі за яго, нягледзячы на тое, што амаль ніхто яго не бачыў!
Таксама на выставе былі прадстаўлены хвалістыя папугаі і афрыканскія слімакі. Па вядомых прычынах яны не ўдзельнічалі ў конкурсе (бо не належаць да грызуноў). Але паглядзець на іх было цікава, асабліва на ахацін — велізарных слімакоў памерам з кулак. Нягледзячы на даволі мілы, казачны выгляд, на самай справе яны шкоднікі, ядуць сельскагаспадарчыя расліны. Дзякуй Богу, што жывуць у іншым клімаце - гарачым і вільготным.
Наведвальнікаў на выставе суправаджаў экскурсавод. Ім на час стала навуковы супрацоўнік музея Вікторыя Ярашэвіч. Калі не ведаць, што яна сама многіх з гэтых жывёл убачыла тут упершыню, можна было вырашыць, што менавіта Вікторыя і мае да іх самае прамое стаўленне, так цікава і з непадробнай захопленасцю дзяўчына пра ўсіх распавядала. Менавіта дзякуючы бадзёраму і эмацыйнаму экскурсаводу наведвальнікі запомнілі шмат цікавых фактаў.
Напрыклад, што вавёрка Дэгу нечым падобная на яшчарку: будучы злоўленай за хвост, хітрун скідае з яго скуру, пакідае яе напаўшаму і ўцякае! Праўда, у адрозненнi ад яшчаркі, новы кончык хваста, адваліўшыся разам са скурай, у Дэгу потым ужо не адрастае.
Вікторыя распавяла і той дзіўны факт, што гаспадару ўсіх звяркоў на гэтай выставе — усяго дзевятнаццаць гадоў, і сем з іх ён збірае сваю незвычайную жывую калекцыю: «Яго завуць Арсень Гарнастай, жыве ў Смілавічах, па прафесіі — цырульнік. Ва ўсіх прадстаўленых у нас жывёл ёсць пашпарт, многіх з іх Арсень возіць на міжнародныя выставы, у іх ёсць медалі, узнагароды. Калі звярок лётаў на самалёце, то пашпарт змяшчае фатаграфію. Акрамя грызуноў і цырульніцкага мастацтва, Арсень захапляецца... фіялкамі! Увогуле, я лічу, што пра яго трэба напісаць асобны класную вялікі артыкул, ён гэтага заслугоўвае!»
Што ж, окей, Вікторыя, а пакуль вернемся да выставы і набраных галасоў. На асобным стале ў зале музея, побач са сродкамі абароны ад кавіда, стаяў вялікі шкляны шар, у які наведвальнікі складвалі запіскі з нумарам самага класнага, на іх погляд, грызуна.
У выніку трэцяе месца занялі вавёркi Дэгу. Вельмі многіх пацешыла іх неверагодная актыўнасць і тое, што, бегаючы ў коле, яны дапамагаюць адна адной.
А ўлюбёнцамі публікі сталі дэкаратыўныя трусы. Яны размяшчаліся ў двух клетках і падзялілі паміж сабой другое і першае месца.
Трусы, якія занялі другое месца, прыцягвалі ўвагу арыгінальнай афарбоўкай, а пераможцы — прыязнасцю: да кожнага чалавека яны цягнулі свае цікаўныя пухнатыя носікі. Таму і перамаглi з вялікім адрывам, набраўшы 44 галасы.
Варта дадаць, што маленькім наведвальнікам выставы ў канцы экскурсіі давалі яшчэ і мышак з сабой. Праўда, каб да вечара бацькі не адпраўлялі дзетак з дому са словамі «занясі гэта назад той цётцы, якая табе падарыла», мышкі былі не сапраўдныя, а штучныя, выкананыя ў тэхніцы «арыгамі» супрацоўнікамі музея.
Дзеці не хавалі сваіх захопленых эмоцый, называючы гэты дзень «лепшым у іх жыцці». Дарослыя рэагавалі больш стрымана, але на тое яны і дарослыя, каб умець стрымлівацца. Не станеш жа, права, калі табе ўжо пад 50, лямантаваць на ўвесь музей: «Ой, мамачка, як жа ён прыгожы і мілы, гэты таямнічы джунгарскi хамяк, люблю яго!!!» Хоць і хацелася…
Наталля КАРАЛЬКЕВІЧ. Фота аўтара
Карта сайта