Вялікая Айчынная вайна сёння для нас - гэта не толькі гісторыя, гэта памяць, боль, і ўрокі патрыятызму. Для мяне эталонам мужнасці і стойкасці з'яўляецца мой прапрадзед Кацько Пётр Лук'яновіч. Для яго Вялікая Айчынная вайна - гэта свіст куль, палаючыя вёскі і ваенныя дарогі. Гэта лясныя сцяжынкі і балоты, заснежаныя палі, на якіх ён мог згінуць або застацца без вестак зніклым, як яго брат Канстанцін Кацько, імя якога высечана на помніку каля вёскі Хвойнікі. Мой прадзед бачыў неба ў сцяне чорнага дыму, зямлю ў разрывах снарадаў і бомбаў. Ён мерз у траншэях, быў у акружэнні, галадаў, падрываўся на мінах, быў у цяжкім стане ў шпіталі. Падчас бітвы пад Нарвай яму адарвала нагу. Перанёсшы цяжкія аперацыі, ён выжыў і застаўся ў страі. Пётр Кацько ўзнагароджаны Ордэнам Чырвонай Зоркі. Пасля вайны ён жыў у сваёй роднай вёсцы Хвойнікі.
Вялікая Айчынная вайна пакінула нам памяць, якую мы абавязаны берагчы, бо ў нас працяг жыцця ваяваўшых. Яны змагаліся на нас, за нашу будучыню, за мір на зямлі. І чым далей мы ідзем па шляху прагрэсу, тым вышэй павінна быць наша адказнасць за зямлю, на якой мы жывем, за людзей, якія нас атачаюць, за сябе самога…
Яўгенія Чэрнік, 9 «А» клас, СШ№2 г. п. Смілавічы
Карта сайта