Гаспадар незвычайнай будоўлі з задавальненнем распавядае тым, хто праявіў цікавасць, што круглае жыллё было ў далёкіх продкаў і што ўсё ў жывой прыродзе імкнецца да круглай формы, ад кроплі вады на траве да сонца ў небе, якому пакланяліся старажытныя славяне, якія жылі на нашай зямлі тысячы гадоў таму.
Але чаму ж тады спачатку ўласная жонка, даведаўшыся пра тое, што ў іх будзе круглы дом, недаверліва перапытала: «Саш, з табой сапраўды ўсё ў парадку?..» А з ім было і ёсць усё ў парадку поўным, проста чалавек смялей многіх і яго погляд на жыццё не зашорана догмамі, прынятымі большасцю з нас яшчэ ў дзяцінстве: снег павінен быць белым, першымі ў каханні прызнаюцца хлопчыкі, старэйшыя заўсёды маюць рацыю, да трыццаці гадоў трэба стварыць сям'ю, пазногці фарбуюць толькі дзяўчыны, заручальны пярсцёнак толькі залаты, працаваць трэба па спецыяльнасці. Аднак у тых, хто не стварыў сям'ю ў 30 або працуе пасля ўнівера прадаўцом, зімуе на Гоа ці зрабіў татуіроўку ў 55, неяк у жыцці таксама ўсё нядрэнна. Ва ўсякім выпадку, разрыў шаблону нічога не пагаршае, наадварот, акрыляе, дае пачуццё шчасця і веру ў сябе. Так заўсёды лічыў і Аляксандр, з самага дзяцінства. Праўда, ідэя круглага дома прыйшла да яго ўжо ў дарослым узросце, пасля таго як, адслужыўшы некалькі гадоў па кантракце ў войску, стаў працаваць на будоўлі.
І ўсё думаў, думаў... «Чаму дамы заўсёды з квадратнымі кутамі? Хіба дзе-небудзь ці хтосцi забараняе будаваць круглыя будынкі? Вунь бібліятэка ў сталіцы круглая, нават шарападобная - і нічога, арыгінальна. А як круглы дом пабудаваць? Раней у многіх народаў жыллё круглае было. І цэрквы круглыя ўзводзілі. Нездарма, мабыць!.. «Стаў шчыльней пытанне вывучаць. Нават у Мазыр з'ездзіў, каб ужывую на цікавячы аб'ект паглядзець: жыве там адзін умелец, таксама круглы дом пабудаваў. Праўда, вельмі бюджэтны, у стылі «не затлумляючыся». Аляксандр вырашыў, што калі ён будзе падобнае будаваць, то крыху інакш, улічваючы, што ў яго сям'я, трое дзяцей. І вось, як гаворыцца ў Каэльо – «сусвет яго пачуў»: сям'я атрымала ўчастак і магчымасць частковага льготнага крэдытавання будаўніцтва. Паехаў заказваць праект, і каштавала вялікай працы ўгаварыць архітэктара-перфекцыяніста пагадзіцца на нешаблонную прапанову.
... Сёння з моманту пачатку будоўлі прайшло тры з паловай гады. Выведзены сцены, заліты падмурак, устаўлены вокны, і зроблена галоўнае і самае складанае - дах. Гэта дасягненне ўласных рук, так як ні адна брыгада чэрвеньскі будаўнікоў не ўзялася за такую складаную працу.
А калі паглядзелі на ўжо гатовы - сказалі: «Так і мы, мабыць, змаглі б, за 5 тысяч долараў». Саша толькі ўсміхнуўся - для іх сям'і гэта было б дорага. Са старэйшым сынам, дванаццацігадовым Арцёмам, справіліся без лішніх выдаткаў: хлапчук дапамагаў прыбіваць дошкі.
Цяпер усе трое дзяцей - Арцём, дзевяцігадовы Улад і сямігадовая Анюта, - любяць забрацца па лесвіцы наверх — залегчы там і назіраць, што адбываецца ўнізе. У многіх працах хлапчукі дапамагаюць таце, а мама і доча падтрымліваюць маральна, прыносяць папіць смачнага соку хатняй нарыхтоўкі і ствараюць вясёлы настрой.
Дом будзе гатовы праз год ці два. Аляксандр плануе пабудаваць побач вялікую майстэрню і займацца рамесніцтвам, займацца дрэваапрацоўкай; «Я сам зраблю ў гэты дом драўляную мэблю, і калі ўсё будзе гатова, зладжу «Дзень адчыненых дзвярэй». Хай глядзяць, правяраюць, адчуваюць. Хай пацешацца за мяне. Я, калі бачу ў іншых нешта класнае, усё роўна, што – машына новая, набыццё, дом, фоткі падарожжаў, што заўгодна - я шчыра рады, што камусці добра, хтосці дамогся поспеху. Па-мойму, гэта лепшая рэакцыя. Я ўпэўнены, што кожны, калі захоча, можа пабудаваць дом, і наогул выканаць любую мару, дамагчыся ўсяго, што ёсць у іншых. Але для гэтага трэба, вядома, не сядзець на адным месцы і зайздросціць, маўляў, чаму ў мяне такога няма. Трэба думаць, дзейнічаць, прыкладаць намаганні. І ўсё атрымаецца. Я хачу, каб усе жадаючыя пераканаліся, што круглы дом - гэта незвычайна, надзейна і прыгожа».
Аляксандр і цяпер запрашае ў госці ўсіх цікаўных мінакоў, якія спыніліся насупраць будоўлі: «Вам нешта цікава? Так заходзьце! Глядзіце, пытайцеся!..» Усе свае будаўнічыя «аперацыі» ён здымае на відэа і размяшчае на ўласным ютуб-канале, распавядаючы, як што рабіў, з якімі праблемамі сутыкнуўся і як іх пераадолеў. Можаце паглядзець і вы, калі цікава. Вось спасылка на Сашын канал Электра Пiк
Пра круглы дом ўжо пісалі некалькі беларускіх СМІ. Пад некаторымі каментатары выказваюць не толькі станоўчыя водгукі, але і негатыўныя думкі. То прадказваюць дому быць знесеным першым жа моцным ветрам, то цытуюць падручнікі па будаўніцтве, дзе прадугледжаны іншыя стандарты. «Эх, павучыцца бы чаму-небудзь у іх, — усміхаецца Аляксандр. - Можа, яны свае дамы страмчэй пабудавалі, або досвед якi-небудзь ёсць каштоўны. Я прасіў - дашліце фоткі, кіньце спасылкі на свой канал або акаўнты, дзе можна паглядзець, што вы самі робіце. Толькі ніхто нічога канкрэтна не паказаў, адны словы...»
Хм. Хіба дзіўна, што не паказалі свайго? Бо ўсё лагічна! Хіба не? Я і развіваць гэтую думка не буду. І так зразумела…
Зараз Пірштукі жывуць у доме, які дастаўся Таццяне па спадчыне. Там у кожнага свой пакой, ёсць газ, вадаправод, гаспадарка - два ката, два сабакі і два дзясяткі курэй. Жыць ёсць дзе, таму з будоўляй асабліва не спяшаюцца, робяць усё, што ад душы, грунтоўна. На крэдытныя грошы купілі самае дарагое - дах, вокны і ацяпляльны кацёл. Ён будзе працаваць на цвёрдым паліве - дровах, таму што Аляксандр хоча дамагчыся аўтаноміі, каб не залежаць ні ад электрычнасці, ні ад газу. «Спачатку нават хацеў купіць сонечныя батарэі. Але яны проста касмічна дарагія, а шкада...» - прызнаецца разбуральнік шаблонаў.
І вось нешта мне падказвае, што, як толькі гэтыя батарэі патаннеюц ь- ну, як піць даць, як вы думаеце, у каго яны першымі з'явяцца?! Думаеце, у мяне? Таксама варыянт. Бо выходзіць з сумных шаблонаў гэта, скажу я вам, ачмуральна выдатна.
Наталля КАРАЛЬКЕВІЧ. Фота аўтара
Карта сайта