Аляксандр - хлопец, можна сказаць, мясцовы: нарадзіўся і вырас у вёсцы Петравiнка, гэта побач з Клінком. У сям'і да яго пагонаў ніхто не насіў, але, калі бацька з маці даведаліся, што Саша будзе паступаць у Акадэмію МУС, яны не здзівіліся. Бо сына з дзяцінства цікавіла праца ў праваахоўных органах. Акрамя таго, за два гады да яго ў Акадэмію паступіў стрыечны брат, за год - сябар. Накшталт як сам лёс даваў Сашы знак. І ён рушыў услед за ім і за дзіцячай марай: паступіў на следча-экспертны факультэт, спецыяльнасць - правазнаўства, спецыялізацыя - судова-пракурорская следчая дзейнасць. Цяпер лейтэнант юстыцыі Аляксандр Верамейчык марыць стаць заснавальнікам дынастыі праваахоўнікаў.
Каб заснаваць дынастыю, патрэбны нашчадкі. Тут справа таксама рухаецца: у Сашы ёсць нявеста Ліза. Яна мінчанка, але, так як жаніху трэба адпрацаваць у Чэрвені пяць гадоў, бо ён паступаў адсюль па мэтавым накіраванні - дзяўчына пераязджае ў Чэрвень. Хлопцы ўжо знялі кватэру і набылі сёе-тое самае неабходнае з мэблі і бытавой тэхнікі. Дрэнны той салдат, які не марыць стаць генералам: праз дзесяць гадоў Аляксандр бачыць сябе начальнікам раённага аддзела следчага камітэта. «Калі будзе кар'ерны рост, - разважае ён, - то, адпрацаваўшы пяць гадоў, застануся ў Чэрвені і далей. А можа, складзецца так, што паспрабую перайсці ў Мінск. У любым выпадку я хачу працаваць у следстве, таму што гэта маё, і я не бачу сябе больш ні ў чым».
Першае здарэнне, на якое выехаў следчы Чэрвеньскага раённага аддзела следчага камітэта Аляксандр Верамейчык - крадзеж аўтамагнітолы з аўтамабіля. Ён распавёў, што, як і звычайна, вышукам і ўсталяваннем злачынцаў займаліся аператыўнікі: «Следчыя, у асноўным, акумулююць заканадаўчую базу, шукаюць доказы, рыхтуюць дакументы і адпраўляюць у суд. Лічыцца, што мы - інтэлектуальная эліта праваахоўных органаў, як і работнікі пракуратуры. Хоць я, вядома, як самы малады ў аддзеле, пакуль толькі набіраюся вопыту. Мой начальнік з першага дня «накідвае» мне справы, гэта цікава: з ходу - у бой. Усе справы розныя, няма сярод дваццаці крадзяжоў двух аднолькавых. Я вучуся на практыцы, чаго не разумею - вядома, пытаюся ў начальніка. Ён спакойна тлумачыць, і ўжо далей я раблю працу сам. На складаныя справы, напрыклад, забойства, ездзяць пакуль больш дасведчаныя следчыя, што само сабой зразумела. Калі я падназапашваю практыкі, змагу ўпэўнена брацца за такія злачынствы».
Першы месяц працы Аляксандр жыў дома, у Петравiнцы, і на кожнае дзяжурства выходзіў з дому і вяртаўся ў форме, чым выклікаў пільную ўвагу аднавяскоўцаў. «У вёсцы да праваахоўнікаў паважлівае стаўленне. Тым больш, што аднавяскоўцы ведаюць мяне, ведаюць маіх бацькоў, і для ўсіх гэта незвычайна і прэстыжна, што хлопец з іх вёскі вывучыўся ў Акадэміі МУС і працуе следчым. Вітаюцца з ўсмешкамі, асабліва дзеці».
Няхай кар'ерны і жыццёвы шлях Аляксандра Верамейчыка складзецца так, каб, дзе б яму не прыйшлося жыць у ходзе доўгай і паспяховай службы, людзі заўсёды ўсміхаліся пры сустрэчы з ім.
Наталля КАРАЛЬКЕВІЧ. Фота аўтара
Карта сайта