Уладзімір Міхайлавіч Аўтуховіч нарадзіўся ў в. Чырвоны Кут Чэрвеньскага раёна ў 1950 годзе. Айцец Міхаіл Канстанцінавіч працаваў у лясніцтве, маці Кацярына Міхайлаўна выхоўвала чацвярых сыноў. Пасля заканчэння ў 1966 годзе сярэдняй школы №3 у г. Чэрвень працаваў на Мiнскім трактарным заводзе. Адтуль ў 1968 годзе яго прызвалі ў армію. Служыў у Ковенскай 7-й паветрана-дэсантнай дывізіі ў асобным батальёне сувязі. 21 жніўня гэты батальён вылятаў на тры месяцы ў Чэхаславакію для аказання інтэрнацыянальнай дапамогі яе народу.
Уладзімір быў радыстам 1-га класа, спрытна кіраваў тэлеграфным ключом з азбукай Морзэ і мог перадаваць да 100 знакаў шыфраванага тэксту ў хвіліну. У 1970 годзе ён скончыў тэрміновую службу і вярнуўся ў Чэрвень, дзе да таго часу жылі яго бацькі. У гэтым жа годзе ажаніўся. Скончыў завочна Полацкі лясны тэхнікум. Працаваў у Чэрвеньскім ДАКу. У ваенкамаце Уладзіміра загітавалi на ваенную службу. Гэта было ў 1977 годзе. Адразу ж накіравалі ў Шчолкаўскую школу прапаршчыкаў, дзе ўдасканальваўся ў радыёдэле для частак «спецназа». Пасля шасці месяцаў вучобы прыступіў да службы ў вайсковай частцы 89417 «Спецназ» ў Мар'інай Горцы. Жыццё ішло сваёй чаргой. Ужо падрасталі ў сям'і сыны: 8-гадовы Сярожа і 9-месячны Паўлік...
У красавіку 1980 года ў складзе разведгрупы радыст Аўтуховіч трапіў у Афганістан.
- Было вельмі страшна, - кажа Зоя Васільеўна, жонка Уладзіміра Міхайлавіча. - Некалькі месяцаў ад мужа не было ніякай вестачкі. А ў ліпені 1980 года ў Марьну Горку прывезлі першага загінулага хлопца ...
Жонка з двума дзецьмі тулілася ў пакойчыку камунальнай кватэры...
- Даводзілася ездзіць па ўсёй краіне, - успамінае ветэран афганскай вайны. - выведцэнтр збіраў звесткі пра месцазнаходжанне бандфармаванняў і прымаў удзел у іх ліквідацыі. За нашай групай была замацаваная эскадрылля шрубалётаў, якая базавалася ў пасёлку Чагчаран. Ваеннай формы мы не насілі, лічыліся дарадцамі. Былі з намі перакладчыкі, а некаторыя з групы ведалі афганскую мову. Наладзілі сувязі з мясцовым насельніцтвам...
- Гэта была сапраўдная школа мужнасці і ваеннага братэрства, - кажа Уладзімір Міхайлавіч. - Аднойчы нам стала вядома аб прысутнасці аднаго з бандфарміраванняў ў пасёлку Лалусарджангаль. Высветлілася, што баявая авіяцыя ў Баграма і Шындандце была занята выкананнем не менш важных задач і таму было прынята рашэнне абысціся сваімі сіламі і разбіць гэты пасёлак. А ў выпадку неабходнасці звязацца ўсё ж і выклікаць іх на дапамогу. У прызначаны час уся эскадрылля была паднятая ў паветра і накіравалася ў намечаны раён. Я знаходзіўся ў трэцяй машыне. Пры аблёту пасёлка ўбачылі ў трох месцах навалы ўзброеных людзей, якія тут жа адкрылі агонь па шрубалётам. Вядучы па рацыі, паведаміў нам: «Атакуем!». Шрубалёты накіраваліся ў атаку. Уверх, насустрач нам пацягнуліся кулямётныя чэргі. Мы сталі скідаць на душманаў бомбы. Раптам справа ад майго верталёта пачуўся выбух. Машыну скаланула. Са строю выйшлі прыборы. У вачах пацямнела і стала цяжка дыхаць. Машыну скаланула. Пілот паведаміў, што нас падбілі. Нам далі каманду вяртацца на аэрадром і выклікаць дапамогу. Мне ўдалося выклікаць штурмавую авіяцыю. Да таго часу з'явіўся і другі пашкоджаны верталёт... Здавалася, што ў любую секунду абрынемся на зямлю... Да аэрадрома ўсё ж дацягнулі... І другі падбіты верталёт таксама...
Пасля гэтай ваеннай аперацыі Ўладзімір атрымаў адпачынак. Камандаванне брыгады падрыхтавала сям'і сюрпрыз - ім выдзелілі кватэру.
З Афганістана ў Мар'іну Горку Ўладзімір вярнуўся ў канцы жніўня 1982 года і працягнуў службу ў 5-ай брыгадзе «спецназа» начальнікам радыёвузла, а скончыў яе ў 1993 годзе старшыной роты матэрыяльнага забеспячэння. Узнагароджаны медалём «За баявыя заслугі» і дзесяццю юбілейнымі.
У 1984 годзе ў Зоі Васільеўны і Ўладзіміра Міхайлавіча нарадзілася дачка Каця. Старэйшы сын Сяргей жыве ў Гарадзішчы каля Мінска, працуе на станцыі тэхабслугоўвання. Павел - шэф-кухар у Мінску, дачка таксама жыве ў Мінску, займаецца прадпрымальніцтвам. Зараз дзядуля і бабуля радуюцца поспехам сваіх унукаў, якіх у іх шасцёра, і як заўсёды з нецярпеннем чакаюць іх прыезду...
Таццяна Марцьянава. Фота аўтара і з архіва Уладзіміра Аўтуховіча
Карта сайта