Потым ён лёг на канапу і адвярнуўся. А потым схаваўся ў калідоры. Потым сеў у куце гульнявога залы, нацягнуўшы на твар капюшон. Потым зняў капюшон. Потым на карачках, задам наперад, прабраўся ў цэнтр залы. Потым стаў назіраць за палётам мяча. Потым стаў гуляць у мяч. Аказалася, у яго такі вясёлы і гучны, такі заразлівы смех, што многія дарослыя смяяліся разам з ім, проста таму, што ён засмяяўся.
Потым яго зацікавілі здымкі, якія рабіў іншы чалавек. Ён уважліва глядзеў на экран і кожны раз, пазнаючы сябе, паказваў пальцам і смяяўся. Потым ён стаў вызначаць і іншых людзей на здымках: дзе Аня, дзе Паша, дзе Маша. Хлопчык ўсіх гасцей запомніў беспамылкова.
У нейкі момант, калі ён, вядома, і думаць забыўся, што ўсяго паўгадзіны таму хаваўся пад канапай, хлопчык стаў паволі жаць на кнопкі, гартаючы туды-сюды фатаграфіі, а потым неяк незаўважна зняў у іншага чалавека фотаапарат з шыі. Маленькія цёплыя пальцы апынуліся на ўсіх кнопках адначасова, потым паволі запомнілі і асвоілі тую, якая робіць здымак. Спачатку ніхто не думаў, што ён сфатаграфуе нешта вартае. Бо іншыя людзі, бывае, гадамі трэніруюцца, і неяк, ведаеце, так сабе. Але калі хлопчык паказаў першы здымак, усё вельмі здзівіліся і ўзрадаваліся. А сам-та ён як узрадаваўся, гэта невыносна! Увогуле, канец мерапрыемства ён здымаў сам. Смешна і настойліва камандаваў намі, куды сесці, як стаць. Хоць ён не размаўляе звычайнымі словамі, мы ўсе яго цудоўна разумелі, бо ў хлопчыка вельмі выразная міміка і жэсты, ён вельмі актыўны, рухомы і ... любіць камандаваць!
Фотаздымкаў атрымалася не так ужо шмат, але людзі на іх вельмі прыгожыя. Асабліва педагог-арганізатар Юля. У Юлі тысячы фатаграфій, дзе яна таксама добрая. Але гэта, на мой погляд, самае яе цяперашняе, самае сумленнае і самае прыгожае фота. Як быццам хлопчык знутры яе душу засняў. Калі настаў час валанцёраў сыходзіць дадому, мы дамовіліся, што ў наступную нашу сустрэчу ён таксама будзе фатаграфаваць. Ён так сказаў. Не словамі, праўда: бо ў яго сіндром Даўна, гэта перашкаджае прамаўляць словы. Але чымсьці іншым яго можна выдатна зразумець. Бог ведае, чым; можа, сэрцам?..
Наталля КАРАЛЬКЕВІЧ. Фота Арцёма
Карта сайта