Гульні папярэднічала вялікая падрыхтоўчая работа: па-першае, у кожнай навучальнай установе з прызёраў школьнай гульні сфармавалі зборныя і ўпарта трэніравалі «зарнічнікаў» выконваць страявыя каманды, ходзіць у нагу пад страявую песню, аддаваць рапарт. Шматлікія каманды іх школы забяспечылі сцягамі і стылізаванай формай: «дэсантнымі» берэтамі, бесказыркамі, цяльняшкамі.
У самой трэцяй школе педагогі таксама не сядзелі склаўшы рукі: прыйшлося перакапаць ўчастак зямлі, каб зрабіць «мінныя палі»; у цэнтры двара паставілі палатку «Штаб»; падабралі ваенную музыку; развучылі танец для адкрыцця; прыдумалі маршруты пошуку «сакрэтнага пакета»; падрыхтавалі сцэнар, дыпломы, раздатачны матэрыял камандам, пляцоўкі для агульнага збору і асобных конкурсаў; разаслалі запрашэнні гасцям.
І вось нарэшце школьны двор запоўнены дзятвой, гатовай змагацца за перамогу. Адкрыў «Зарнічку» ганаровы госць і галоўны суддзя спаборніцтваў Станіслаў Альшэўскi. Хлопцы з захапленнем глядзелі на яго медалі і ваенную форму, камандзіры атрадаў нават часам ад збянтэжанасці трошкі блыталіся, здаючы рапарт сапраўднаму ваеннаму. Але на самой справе Станіслаў Адамавіч быў зусім не страшны, вельмі спакойны і ўважлівы - як сапраўдны добры дзядуля
У гульні ў якасці суддзяў прымалі актыўны ўдзел работнікі ваенкамата - Вадзім Станкевіч і Анжэла Пятроўская.
Многія судзейскія пасады былі даручаны настаўнікам трэцяй школы. Самым строгім быў Аляксандр Пікулік, суддзя на «мінным полі». «А як вы думалі? - пракаментаваў ён такое сур'ёзнае стаўленне да сваёй ролі. - Бо на мінным полі ў рэальным жыцці памыліцца нельга: падарвешся! Якія ўжо тут жарты, усё сур'ёзна павінна быць. Дысцыпліна і выразнае выкананне маіх каманд - вось залог знайсці «міны» і «застацца ў жывых»!»
На ўсіх этапах гульні рабят падтрымлівалі іх настаўнікі і куратары. Напрыклад, трэнер каманды Запольскай школы так стараўся натхніць рабят, што на палове страявой песні, якая была трохі млявай, не ўтрымаўся, выбег на «пляц» і разам з падапечнымі ад душы маршыраваў і спяваў, што сапраўды вельмі узбадзёрыцца каманду, як зрэшты, і усіх прысутных
Дзеці малодшых класаў, вядома, не могуць задумвацца ўсур'ёз пра вайну, таму што яны, дзякуй Богу, нічога пра яе не ведаюць і бачыць або чуць нешта страшнае маглі толькі ў кіно ці ў кампутарнай гульні. Але вось для дарослых выццё сірэны, перыядычна гучаўшых на школьным двары, адгукаўся непрыемным холадам у сціскаемым сэрцы. А калі падчас харэаграфічнай кампазіцыі аб галодных дзецях вайны, якія засталіся без бацькоў, прагучалі словы пра «крошкі хлеба на белым снезе», шмат у каго з старэйшага пакалення на вачах з'явіліся слёзы.
На ўсіх этапах суддзям дапамагалі валанцёры-школьнікі. Сярод іх быў і Ілля Альшэўскi - унук галоўнага суддзі. Ён і яго сябры паказалі сябе вельмі адказнымі і талковымі памочнікамі, гэта хлопцы, на якіх можна смела пакласціся ў любым сур'ёзным справе. І хто ведае - магчыма, з іх атрымаюцца ў будучыні выдатныя афіцэры!
Многія суддзі адзначылі, што ў большасці каманд камандзірамі былі дзяўчынкі. Яны ані не горш хлапчукоў аддавалі загады, рапартавалі, будавалі шарэнгі. Асабліва ўсім запомнілася бойкая камандзiрша атрада СШ №4, якая здавалася худой і маленькай толькі да таго моманту, як адкрывала рот. А вось калі пачынаў гучаў яе па-праўдзе камандзірскі голас - нават дарослым неўсвядомлена хацелася павярнуцца «Нале-ВА!» Або «Выйсці са строю !!!»
Калі «зарнічнікі» пасля падвядзення вынікаў і смачнага абеду (дзякуй ад дзяцей клапатлівым гаспадароў і кухарам асабліва!) Зноў сталі на ўрачыстым агульным зборы, галоўны суддзя абвясціў вынікі гульні. Усе каманды атрымалі дыпломы за ўдзел. Першае ж месца заняла .. а вось отгадайте! Падказка дапаможа лёгка гэта зрабіць; як толькі прагучаў Гімн, які сімвалізуе заканчэнне мерапрыемства, і апусціўся сцяг, дзеткі гэтай каманды ... набралі па мабільніку нумар дырэктара школы і ёй першай, цесна згрудзіўшыся ў купку вакол тэлефона, дружным і гучным хорам пракрычалі: «Ірына Іванаўна!!! У нас першае месца!!!» Правільны адказ чытайце ў сераду ў газеце!
Наталля КАРАЛЬКЕВІЧ. Фота аўтара
Карта сайта