Тут можна меркаваць да бясконцасці, і кожны застанецца пры сваім меркаванні. Але давайце ўсё ж такі паразважаем. Я лічу, што такім чынам мы аддаём даніну павагі і яшчэ жывым ветэранам, і якія ўжо сышлі, усім тым салдатам, якія ў гады Вялікай Айчыннай вайны ваявалі і пралівалі сваю кроў. А ўявім, калі б не было свята. Не было б салютаў, мітынгаў, ушанаванняў, аўтапрабегаў, уборкі магіл, спеваў гімна, кветак ветэранам. Гэта было б не крывадушнасцю да загінулых салдатаў і ўсіх, хто ваяваў? Бо тады атрымліваецца, што пра іх забыліся!
Але я памятаю. І мае сябры памятаюць. Мы ўсе маладыя, у нас маленькія дзеці. Але нават і яны ўжо сёе-тое ведаюць пра вайну, хоць у іх ужо ні дзядулі, ні прадзеды не былі на ёй. Аднак мы хочам, каб нашы дзеці, як і мы, нашы бацькі, нашы сябры не забывалі, якой цаной дасталася свабода і мірнае неба над галавой. Таму мы стараемся заўсёды далучаць да такіх мерапрыемстваў дзяцей, расказваем ім пра вайну, пра подзвігі, прывіваем з самага дзяцінства патрыятычныя пачуцці, выхоўваем.
Я хачу, каб мой сын, таксама як і я, адчуваў гонар і павагу да тых, хто прайшоў вайну. І калі мы ўдзельнічаем у аўтапрабегу на Дзень Перамогі (а ўдзельнічаем мы не першы год) - нас аб'ядноўвае пачуццё гонару за сваіх продкаў, і гэта адзін са спосабаў выказаць наша стаўленне да ўдзельнікаў вайны, да гісторыі краіны, яе авеянага вайной мінулага. Ветэраны сыходзяць з жыцця, іх і так засталося няшмат, і хутка можна будзе ўбачыць іх толькі на экране, па запісах мінулых гадоў, або на фотаздымках. Таму, на мой погляд, мы проста абавязаныя выкарыстаць магчымасць пагутарыць з імі, падтрымаць іх, паказаць, што мы іх паважаем і ўдзячныя ім за тое, што яны зрабілі для нас. У нас ёсць яшчэ час, хоць яго ўжо не так шмат...
Мая пазіцыя (думаю, удзельнікі аўтаклуба падтрымаюць мяне цалкам): удзелам у акцыях да Дня Перамогі і іншых патрыятычных мерапрыемствах мы сумленна, шчыра, без усялякага крывадушнасці паказваем, што цэнім, памятаем, аддаём даніну вялікай павагі ўсім, хто ваяваў і перанес жах вайны, хто загінуў і жыве да гэтага часу, гэта подзвіг Вялікіх людзей Вялікай краіны.
Калісьці я прачытаў фразу: «Пакуль мы памятаем пра Вялікую Айчынную вайну, вайны не будзе, але толькі варта забыцца, трэба чакаць новай». Я з гэтым згодны.
Андрэй Юшко. Фота аўтара
Карта сайта