Наш велапрабег праходзіў у рамках акцыі «Беларусь памятае! Міншчына ганарыцца!». Таму ў некаторых удзельнікаў прабегу былі незвычайныя заплечнікі: з іх было відаць букеты кветак. Хлопцы везьлі гэтыя кветкі да помніка загінулым у вайну жыхарам Грабянецкага сельсавета. Па дарозе нас віталі жыхары Майзорава: некаторыя падбадзёрвалі замыкальных калону, думаючы, што мы велагоншчыкі і кожнаму патрэбна толькі перамога. Некаторыя гучна пыталіся, куды мы едзем. А некаторыя прапаноўвалі зрабіць перадышку і папіць у цяньку сельскай сядзібы кавы.
Але наша мэта была іншая! Нас ужо чакалі прыкладна ў 11-12 кіламетрах ад Чэрвеня. Каля помніка ўдзельнікаў велапрабегу сустрэлі ветэраны Вялікай Айчыннай вайны Мікалай Фёдаравіч Козыр і Акім Цітовіч Якаўлеў, піянеры чацвёртай школы, старшыня раённай ветэранскай арганізацыі Іван Фёдаравіч Ладуцька. Адбыўся невялікі мітынг, які душэўна, з сардэчнасцю і суперажываннем, правяла намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце СШ №4 Валянціна Табалевіч. Гэта можна было б назваць і проста сустрэчай - ветэран Козыраў цёпла і проста распавёў пра будні свайго даваеннага юнацтва, пра вайну, пра тое, якім моцным і цягавітым трэба быць, каб перанесці цяжар ваенных дзеянняў і нягод. Акім Цітовіч Якаўлеў таксама сказаў прысутным добрыя словы, пажадаў ніколі не бачыць вайны і атрымліваць асалоду ад таго, што ў нас ёсць мірнае неба над галавой, хлеб, бацькі, усё жывыя і здаровыя і ўсё спакойна.
Ветэраны, піянеры, члены БРСМ на чале з першым сакратаром райкама Паўлам Клындзюком, настаўнікі, моладзь з розных арганізацый горада - усё ўсклалі кветкі да помніка і пастаялі хвілінку ў цішыні, аддаючы даніну памяці загінулым. Калі мы так стаялі, прыціхлыя, думаючыя, мы пачулі, як недзе ў вышыні над намі, над лесам, курлыча ў небе бусел. Гэта было вельмі кранальна, як быццам сімвал свету адмыслова прыляцеў і хацеў нам нешта сказаць ад сябе. Можа быць, ён казаў на сваім птушынай мове пра тое, як выдатная жыццё і як яму выдатна лётаць у нябёсах, нічога не баючыся - ні выбухаў, ні стрэлаў, ні смерці сваёй сям'і...
На зваротным шляху мы, даехаўшы да павароту на Ляды, развіталіся з выдатнымі хлопцамі, таксама ўдзельнічаўшымi ў велапрабегу, і іх натхняльнікам і «энерджайзерам» - вечна маладой Ірынай Мікалаеўнай Змачынскай, дырэктарам Ляденской школы. Прыемна, што Ляды таксама ўдзельнічалі ў велапрабегу!
Вярнуўшыся ў Чэрвень, мы зноў сабраліся на стадыёне, і кожнаму, хто праехаў дыстанцыю, арганізатары ўручылі сертыфікат удзельніка. Многія пасля гэтага мерапрыемства пазнаёміліся, набылі новых сяброў, некаторыя нават дамовіліся далей разам здзяйсняць паездкі. Дзякуй арганізатарам за выдатна праведзены час і за ненадакучлівую форму патрыятычнага выхавання!
Наталля КАРАЛЬКЕВІЧ. Фота аўтара
Карта сайта