Больш за ўсё на выставе было ганчакоў.
Яны ў сваю чаргу падзяляліся не толькі на, напрыклад, эстонскіх і рускіх, але яшчэ на катэгорыі па ўзросце і поле: выжлец (хлопчыкі) і выжлоўкi (дзяўчынкі) на падобных мерапрыемствах выступаюць паасобна, моладзь да года таксама. Таму пляцоўка ганчакоў працавала даўжэй усяго і тут было больш суддзяў.
Прадстаўнікі Червеня ў асноўным выступалі з рускімі і эстонскімі ганчакамі. З іншых гарадоў ўдзельнікі прывезлі і менш распаўсюджаныя пароды: лабрадор, дратхаар, карэльская лайка. У выставе ўдзельнічалі ў асноўным сабакі ва ўзросце да трох гадоў, асабліва шмат было моладзі - год і ледзь менш. Гэта тлумачыцца тым, што ў такім узросце яшчэ няма дыпломаў і выставачных адзнак, калі атрымаў ацэнкі і дыплом і стаў старэй - выставы ўжо наведваць няма адмысловай неабходнасці.
Так як на выставе працавала ветэрынарная кропка з апаратам для таўравання, то некаторыя прыехалі не ўдзельнічаць, а паставіць таўро і заадно, так як многія паляўнічыя знаёмыя адзін з адным, то проста пагутарыць. Амаль усе ўдзельнікі сказалі, што іх сабакі рабочыя, інакш кажучы рэальна ходзяць на паляванне і «бяруць» звера. Адзін чэрвеньскі паляўнічы распавёў, што яго пёс-лайка некалькі разоў хадзіў на дзіка, і вельмі паспяхова, хоць і не бяскроўна, як для сабакі, так і для самога паляўнічага.
Арганізатар мерапрыемства - Чэрвеньскае аддзяленне БООР, - для ўсіх удзельнікаў і гасцей падрыхтавала бесподобную, вельмі смачную шурпу. Аляксандр Кузьміч Анейчык, загадчык базай адпачынку «Церамок», дзе і праходзіла выстава, з трох раніцы вядзьмарыў у паходнай кухні. А калі прыйшла пара частаваць гасцей, кухар ператварыўся ў сапраўднага Кузьміча з культавых «Асаблівасцяў нацыянальнай палявання»: у вопратцы і шапцы было ня адрозніць, да таго падобны!
Характэрна, што, як сцвярджае народная мудрасць, сабака і гаспадар часта бываюць падобныя знешне. І гэта сапраўды так, праверана асабіста! У гаваркіх гаспадароў гадаванцы брахалі больш за іншых, ва ўкормленых - ільснілiся, у весёлых накшталт як самі ўсміхаліся ва ўвесь зубасты рот, у абаяльных і таварыскіх - радасна імкнуліся абдымацца, з ходу цалавалі ў нос i абсалютна ўсе сабакі вельмі добразычлівыя і таварыскія, што кажа аб чым? Правільна: што іх гаспадары добрыя і міралюбныя людзі.
Напрыканцы хачу сказаць пра сабаку, ў якую давялося закахацца. Завуць яе Таямніца. Па пашпарце ў яе іншае імя - цяжка вымаўляецца, але ўжо такое, па сваіх правілах, далі заводчыкі. Таямніцы амаль тры гады. Яна - рускi ганчак, ужо бывала на многіх паляваннях, у яе ёсць дыплом. Гэта дзіўна выхаваная, спакойная і разумная асоба. Добрая істота, ласкавая, кемлівая. А вочы - патануць можна! Не ў кожнага, прабачце, чалавека такі глыбокі і разумны погляд. Таксама вельмі падобная на свайго гаспадара - ён хударлявы, высокі, вельмі спакойны і разважлівы. Пры гэтым сабачка атрымала не самую высокую ацэнку ад суддзяў. Проста «добра», хоць гаспадар разлічваў, мабыць, на «вельмі добра» або «выдатна». Знерваваўся гаспадар, адчувалася гэта. Абачлівая Таямніца таксама зразумела, што не асоба хваляць, і што гаспадар не ахці як рады. Апанурылася трохі, хвост апусціла. Развітаўся выхаваны гаспадар, падзякаваў за ацэнку. Так і сышлі.
Ну і няхай за ўсё «добра» - а ў мяне яна стаіць перад вачыма трэці дзень, такая прыгожая, як статуэтка, такая ласкавая, аблітая цёплым чэрвеньскім сонейкам. І гэты самы разумны, усё разумеючы, пранізлівы погляд, у якім ужо сапраўды нейкая добрая таямніца!.. Паехала мая Таямніца да сябе ў Барысаў, будзе, нябось, зноў зайцоў па восені ганяць. А каханне засталося ў Чэрвені, у чалавечым сэрцы!..
Наталля КАРАЛЬКЕВІЧ. Фота аўтара
Карта сайта