Як адзначыла вядучая свята Ірына Логвін, няма ў вёсцы, як і па ўсёй Беларусі, сям'і, якую б не апякла сваім бязлітасным полымем вайна. Ёсць яшчэ і людзі, якія памятаюць вайну, але не хочуць успамінаць яе жахі, радуючыся спакойнаму, мірнаму жыццю.
Па традыцыі кожны год у Дзень Вёскі ў Язоўках гучыць спіс прозвішчаў аднавяскоўцаў-удзельнікаў вайны, каму не давялося адсвяткаваць ні Перамогу, ні вызваленне - яны сышлі на фронт або ў партызаны і не вярнуліся. Як даніна памяці землякам, якія загінулі ў Вялікай Айчыннай, гучалі ў пачатку свята са сцэны дзіцячыя галасы - маленькія жыхары Язовак чыталі вясковы Мартыралог. Услухаўшыся ў даты нараджэння і смерці, можна было зразумець, што велізарная частка маладога пакалення прадваеннай вёскі загінула. Але не здаліся Язоўкi - Манулік і Молчаны, Ладуцька і Гамеза сталі апорай пасляваеннага жыцця вёскі. Адбудаваны і абжыліся, перажаніліся, нарадзiлi дзяцей, дачакаліся ўнукаў, а хтосьці ўжо і праўнукаў. Жывуць. Жывём.
Ужо не ў першы раз свята вёскі прымала ў сябе ў сядзібе, у Музеі сельскага побыту, самая, напэўна, ветлівая і гасцінная гаспадыня, Валянціна Ладуцька. Мёд i сала, выпечка і хатні сыр, агуркі-памідоры, найсмачны хатні хлеб, «гарадскія» бутэрброды і булачкі - кожнаму хапіла пачастункаў на любы густ. Варта адзначыць, што сярод гасцей было шмат мінчан, ураджэнцаў Язовак, якія, будучы вернымі сваім караням, заўсёды прыязджаюць на свята і выказваюць вялікую ўдзячнасць Валянціне Ладуцька і суарганізатарам гэтага штогадовага мерапрыемствы за любоў да малой радзімы, за беражлівыя адносіны да памяці мінулых гадоў, да продкаў, да гісторыі, а таксама за стараннасць і шчодрасць, з якой у гэтым мілым хатнім музеі заўсёды сустракаюць кожнага.
На гэтым свяце ёсць яшчэ традыцыя: конкурс хатняй кухні. У кожны год - ураджайны ён ці не, прыбытковы ці не ахці, - нясуць мясцовыя кухаркі-кандытары галлё і кексы, кісель і квас, тварог і сыр, бульбу-дранікі ды мачанкі-запяканкі. Кожны год рыхтуюць рознае, але заўсёды ўсё вельмі смачнае. Спачатку гледачы-«пачаткоўцы» зайздросцяць журы, якому прапануецца ўсё паспрабаваць і ацаніць. Але пасля ацэнкі ўся конкурсная смачніна аказваецца на агульным стале, раздаецца па шэрагах перад сцэнай, і ўжо кожны можа ацаніць і малчанаўскi сырок, і манулiкаўскi крэндзель. У гэтым годзе старшынёй дэгустацыйнага журы была Лідзія Шчацінка. Адзіным меркаваннем суддзі прыйшлі да высновы, што самая смачная страва - у самай пажылой, але і самай майстэрскай удзельніцы. Ёй і ўручылі галоўны прыз. Не меншай, а можа, і большай радасцю было для жанчыны тое, што яе галлё не паспела не тое што зачерстветь, а нават астыць - тут жа, самым першым, яго «схрумкали» госці-ласуны.
Вядома ж, як на любым Дні Вёскі, гучалі віншаванні юбілярам. З 45-годдзем сумеснага жыцця павіншавалі сям'ю Уладзіміра Мікалаевіча і Ірыны Вацлаваўна Манулік. Падарылі памятныя сувеніры і павіншавалі з годнымі павагі юбілейнымі датамі Уладзіміра Рыгоравіча Мануліка, Зінаіду Васільеўну Манулік, Уладзіміра Іванавіча Мануліка, Уладзіміра Генадьевича Мануліка, Анатоля Іванавіча Мануліка і Таццяну Мікалаеўну Сяцко.
З асаблівым павагай і апладысментамі віталі самых пажылых землякоў-працаўнікоў, якія доўгія гады працавалі ў сельскай гаспадарцы. Гэта душэўныя, добрыя жанчыны, якія і да цяперашняга часу збераглі гаспадарскую жылку і любоў да працы: Зінаіда Іванаўна Грынкевіч, Надзея Якаўлеўна Гамеза, Ніна Іванаўна Кузняцова, Зінаіда Рыгораўна Молчан, Марыя Аляксандраўна Ганчарык, Ганна Мікалаеўна Молчан.
І, само сабой, ліліся над вёскай, азадачваючы сям'ю буслоў, якая здаўна кожнае лета жыве на дрэве непадалёк, вясёлыя песні. Парадаваць Язоўкi сваімі талентамі прыехалі весёлые Раваніцкiя красуні і прыгажунчык з Раваніцкага сельскага дома культуры і вакальны ансамбль «Салавейка»: Андрэй Хурсевіч, Надзея Чарніцкая, Ірына Коўган і Міхаіл Шчэрбач.
Наталля КАРАЛЬКЕВІЧ. Фота аўтар
Карта сайта