Такім чалавекам з'яўляецца Сафія Антонаўна Расолька - выдатная жанчына, настаўнік, якая ўсё сваё жыццё прысвяціла школе і сваім вучням. І невядома, як бы склалася жыццё юнай Сафіі, калі б не адзін выпадак, які крута змяніў яе лёс.
Дзяцінства дзяўчыны прайшло ў вёсцы Марыампаль, дзе яна нарадзілася. Сям'я была шматдзетнай, таму Сафія з дзяцінства была прывучана да сялянскага працы. Старэйшыя дзеці дапамагалі бацькам у калгасе, а шасцігадовая дзяўчынка добра спраўлялася з хатняй гаспадаркай.
Такой жа актыўнай яна была і ў школе. Скончыўшы пачатковую у Чырвонай Слабадзе, працягвала вучобу ў Горкаўская. Са школьных прадметаў асабліва цікавілася матэматыкай, наведвала таксама спартыўны гурток, а калі ў школе быў створаны фотагурток, першай пачала ў ім займацца. Старанную вучаніцу любілі настаўнікі і бачылі ў ёй свой працяг. Але яна пакуль не ведала, якую прафесію выбраць, а проста вучылася жыць па бацькоўскім запаветам: быць добрай, спагадлівай, сумленнай і руплівай ва ўсіх справах.
Вайна ўварвалася ў жыццё Сафіі, калі яна паспела толькі закончыць дзевяць класаў. Да гэтага часу не можа забыцца страшныя тыя моманты: як яе разам з сяброўкамі спрабавалі вывезці немцы ў Германію, як ім удалося ўцячы, як за імі гналіся з сабакамі, стралялі і паранілі адну сяброўку... Усе гэтыя старонкі жыцця памяць жанчыны захоўвае і цяпер. Асабліва тую, пасляваенную, крута змяніўшую лёс дзяўчыны і паклаўшую пачатак яе настаўніцкай дзейнасці. Да гэтага часу Сафія Антонаўна ўдзячная Мікалаю Яўсеевіч Лучонку - чалавеку, які выратаваў яе ад работ на лесапавале, куды разам з іншай моладдзю павінна была ехаць і Сафія. Сустрэча з ім адбылася выпадкова, калі дзяўчына разам з маці ішлі ў Чэрвень на зборачны пункт для адпраўкі ў далёкую Карэла-Фінскую ССР. Мікалай Яўсеевіч ў той час узначальваў раённы аддзел адукацыі, а да вайны - настаўнічаў у Горкаўская школе і добра ведаў сваю добрасумленную і пісьменную вучаніцу. Таму ён зрабіў усё магчымае, каб пакінуць яе на радзіме і прапанаваў ёй весці ўрокі ў пачатковых класах Нова-Будкоўскай школы. Гэта быў якраз той час, калі ва ўсёй краіне не хапала педагогаў. Сафія з удзячнасцю прыняла прапанову і шмат працавала, павялічваючы свой прафесійны ўзровень, каб апраўдаць давер настаўніка. Скончыла завочна Мiнскі педагагічны інстытут па спецыяльнасці матэматыка падчас працы ўжо ў Лядзенскай школе. У гэтай установе і завяршыла педагагічную дзейнасць. Але Сафія Антонаўна ўпэўненая, што былых настаўнікаў не бывае. Добры настаўнік на ўсё жыццё застаецца для сваіх выхаванцаў настаўнікам. У яе памяці да гэтага часу захоўваюцца прозвішчы педагогаў Лядзенскай школы і яе дырэктара Казіміра Вавжэнцьевiча Вяржбіцкага.
(Сафія Антонаўна сядзіць у цэнтры)
Іх не забываюць, як і Сафію Антонаўну яе выпускнікі: дзеляцца з ёй самым важным, чакаюць падтрымкі, савета, хоць многія з іх самі ўжо даўно дарослыя. Да таго ж, гасцінны дом настаўніцы заўсёды адкрыты для вяскоўцаў і гасцей. Тут няма багацця і раскошы, але гэта тое месца, дзе адчуваеш сябе лёгка і свабодна, дзе табе заўсёды рады. Цяпер побач з маці жыве сын Васіль, ёсць унукі, двое праўнукаў, якія клапоцяцца пра яе, дапамагаюць, а яна дзеліцца з імі сваёй мудрасцю, душэўнай цеплынёй і багатым жыццёвым вопытам. Усе ў яе ад душы. Яна добрая гаспадыня, у якой на градках спеюць памідоры, вялікі ўраджай іншай гародніны. Сафія Антонаўна - выдатная суразмоўніца: столькі ўсяго цікавага ведае і памятае! Ну і што ж, што 27 жніўня ёй споўнілася 95 гадоў! Яна да гэтага часу энергічная, усмешлівая, лагодная. Паважаная Сафія Антонаўна, заставайцеся такой яшчэ на доўгія гады!
Таццяна Марцьянава. Фота аўтара і з сямейнага архіва Соф'і Антонаўны Расолька
Карта сайта