Режим работы
Рэжым работы
  • пн
  • вт
  • ср
  • чт
  • пт
  • сб
  • вс
8:30-13:00 | 14:00-17:30
×

Папярэджанне

JUser::_load: Не атрымалася загрузіць карыстальніка з ID: 841

28 Жнівень 2019

Арцём, сэнсэй і «Камінары»: пачынаецца новы год у чэрвеньскай секцыі каратэ

Арцёму Пузанкову 9 гадоў. Акрамя таго, што хлопчык ужо без двух хвілін чацвёртакласнік, ён яшчэ і... каратыст! Ужо паўтара года займаецца ў секцыі «Камінары», якую вядзе Іван Сасункевіч. Можна нават сказаць, што Арцём - ветэран гэтай секцыі, бо ён прыйшоў туды з самай першай трэніроўкі.

Нягледзячы на ​​тое, што ў пачатку заняткаў Арцёму было ўсяго сем, яго бацькі упэўнена і адразу падтрымалі жаданне сыночка запісацца на каратэ. Вось што кажа з гэтай нагоды тата Арцёма, Валянцін Пузанкоў: «Я адразу сказаў сыну, маўляў, вядома, запісвайся. Мужчына павінен умець пастаяць за сябе, абараніць блізкіх, родных, сяброў. Я ведаю, што каратэ робіць чалавека не толькі моцным фізічна. Яно выхоўвае характар. Мы думаем, што ў Арцёма дзякуючы каратэ развіваюцца стойкасць, упэўненасць у сабе, уменне думаць, браць рашэннi, адказваць за іх».

А вось меркаванне мамы, Кацярыны Пузанковай: «Мы з Іванам Сасункевічам выраслі ў адным горадзе і добра яго ведаем. Гэта выдатны трэнер і цэласная, гарманічная асоба, пастаянна імкнецца да самаразвіцця і да самаўдасканалення. Ён сумленны, прамы, валявы, пры гэтым ён вельмі добры, неканфліктны, стрыманы. У Івана ёсць шмат вучняў у Мінску, там яго асноўная праца. У Чэрвені ён вядзе секцыю не дзеля грошай, а дзеля таго, што б яго маленькія землякі таксама займаліся, спаборнічалі і ішлі па шляху самаразвіцця. Іван як раз той чалавек, якому мы ўпэўнена давяраем частку выхавання нашага сына».

За паўтара года Арцём Пузанкоў ўжо не раз удзельнічаў а розных турнірах і спаборніцтвах. У яго ёсць узнагароды. З шасці медалёў тры - за другое месца, тры - за трэцяе. Удзельнічаў у спаборніцтвах і па кумітэ, і па ката.

На першыя ў жыцці свае спаборніцтвы Арцём паехаў, калі празаймаўся ў «Камінары» ўсяго 4 месяцы. Яго супернікамі на татамі былі хлопцы, якія займаліся ўжо год і больш. Тым не менш, Арцём выступіў выдатна і заняў трэцяе месца.

Юнага спартсмена ні кропелькі не бянтэжыць, што супернікі яго ўзросту часта бываюць значна вышэй ростам і больш вагой. Ён смела і стойка ідзе раней, таму што трэнер вучыць яго: галоўнае - тэхніка і правільна ўжыць тыя веды і навыкі, якія ты атрымаў на трэніроўцы. Знешнасць суперніка можа быць любая, але ў любога можна выйграць. Наогул каратэ не той спорт, дзе перамагае сіла. Трэба думаць, вывучаць суперніка і граматна прымяняць тое, чаму вучыць сэнсэй, слухаць яго рэкамендацыі, у тым ліку і на татамі падчас сутычкі.

Арцём ніколі не прапускае трэніроўкі, хіба толькі што захварэў і ляжыць з тэмпературай. Ён прызнаецца: «Можа быць, мне часам і не вельмі хочацца ісці. Хочацца часам прапусціць трэніровачку. Яны два разы на тыдзень, па гадзіне. Бывае, у аўторак схаджу, а ў чацвер трошкі неахвота... Мы каля санстанцыі жывём, а трэніроўкі ў другой школе, пакуль дойдёшь. Да таго ж вечарам пачынаюцца, а палове сёмага. Узімку цёмна, і ўсякае такое... Але ёсць слова «трэба», і я заўсёды іду. Трэнера падводзіць нязручна. І наогул, яшчэ адна трэніроўка - гэта яшчэ адзін крок наперад. Увесну да майго сэнсэя прыязджаў яго сэнсэй Куніа Кобаясі, з Японіі. Ведаеце, як гэта крута! Быў семінар па каратэ, і нас таксама ўзялі туды. Была трэніроўка. Яшчэ мой сэнсэй здаваў экзамен на павышэнне дана. І здаў! Я за яго рад! Хачу быць такім, як Іван Аляксандравіч».

Апошняя трэніроўка ў «Камінары» была у чэрвені, ліпень і жнівень - канікулы, і Арцём з нецярпеннем чакае верасня, калі адновяцца заняткі. Чакае новых спаборніцтваў, гатовы змагацца за перамогу і вучыцца, каб ісці далей і далей. Бацькі Арцёма у сваю чаргу заўсёды падтрымліваюць любую магчымасць самаразвіцця для сына: паспаборнічаць, атрымаць вопыт і новыя веды.

На словах трэнера, Кацярына і Валянцін Пузанковы - гэта прыклад, як павінны бацькі ставіцца да заняткаў дзіцяці: «Яны не проста яго да мяне запісалі і сядзяць, чакаюць вынікаў. Яны ўсім пастаянна цікавяцца, распытваюць, возяць хлопчыка на спаборніцтвы, кантралююць яго поспехі і недахопы, пастаянна матывуюць і падтрымліваюць цікавасць да трэніровак. Без падтрымкі бацькоў цяжка атрымаць добры вынік. У Кацярыны і Валянціна правільная пазіцыя: яны перакананыя, што трэба абавязкова ўдзельнічаць у спаборніцтвах, а не толькі трэніравацца. Гэта дае вопыт. Перамога надае сіл і жаданне трэніравацца далей, атрымаўшы ўзнагароду за ўсе намаганні на трэніроўках. Пройгрыш паказвае, на што звярнуць больш увагі».

Пагутарыўшы з усімі героямі гэтай публікацыі, пачынаеш лавіць сябе на думцы, што ўжо таксама хочаш запісацца ў гэтую секцыю!

Інвестыцыйныя прапановы

Турыстычныя аб'екты раёна

скінуць