На лінейцы ў гонар пачатку новага навучальнага года хлопцы чыталі вершы, абяцалі добра вучыцца і былі ўрачыста прыняты ўсімі старэйшымі класамі ў дружную школьную сям'ю.
Па традыцыі, апошнія словы на дарогу сваім дзеткам мамы і таты далі прама ў класе, перад першым у жыцці урокам. Першыя імгненні за партай некаторым хлопцам даліся не без хвалявання. «Вось мае школьныя прыналежнасці, забяры іх дадому!» «Мама, не сыходзь!» «Дзе мае школьныя прыналежнасці?! Дай іх сюды!», «Хачу дадому!..», « Не хачу дадому, хачу піць!», «Зніміце з мяне гэты гальштук...», « Ой, як жа мне навучыцца лічыць?.. » І лепшае за дзень пытанне: «А перамены будуць?! »
Усё-ўсё растлумачыць мудрая і абачлівая першая настаўніца, Людміла Іванаўна Гавароўская. Шмат-шмат даведаюцца хлопцы за гады вучобы. Падрастуць. Навучацца. Аперацца. Ну а пакуль - да вечара: апошнія абдыманнi, апошнія паветраныя пацалуначкі дачушцы ад мамы, апошнія строгія татавы навучанні сыну. Хтосьці з бацькоў бадзёра падморгвае: «Давай, вучыся!» Праводзіць міні-лекцыю супрацоўнік МНС, сыходзяць бацькі, зачыняюцца дзверы ў несур'ёзнасць дзiцячага садка.
Пачынаецца вялікі шлях да ведаў, называемы «школа»: добрыя справы і вясёлыя перапынкі, свавольствы і сяброўства, формулы і правілы, алімпіяды і конкурсы, святы і будні, дзесяткі і чацвёркі, паходы ў сталовую, летаніна па школьных калідорах, выпацканыя мелам пальцы...
Мы дамовіліся, што калі гэты незвычайны клас будзе заканчваць школу, я прынясу ім сённяшнія іх смешныя дзіцячыя фоткі, і мы улыбнёмся разам. Але спадзяюся, у нас яшчэ будзе шмат падстаў сустрэцца і ў прамежку паміж гэтымі падзеямі!
Наталля КАРАЛЬКЕВІЧ. Фота аўтара
Карта сайта