- Юрый Лазаравіч, у вас было столькі вучняў! А можаце адразу назваць самае запомніўшаяся, яркае імя з плеяды вашых выхаванцаў?
- Імя самага-самага які запомніўся - Максім ХАЎРЭНКОЎ. У дзяцінстве ён быў некіравальным дзіцем, настолькі «на сваёй хвалі», што часам я нават выганяў яго з залы. Усякае бывала. Не стану казаць, чаго нам абодвум гэта каштавала, але з часам ён зусім памяняўся. І ў выніку калі Макс сканчаў спартшколу, гэта быў абсалютна надзейны чалавек. Можна было на час смела пакінуць на яго дзяцей, і я быў упэўнены ў ім, як у самім сабе.
Другое імя - майстар спорту Аляксандр Губарэвіч. Аднойчы на спаборніцтвах ён траўмаваў руку падчас паядынку. Мы не ведалі дакладна, што за траўма. Я хацеў зняць яго з спаборніцтваў, хоць у яго была вырашальная сутычка на наступны дзень. Ад гэтага залежаў вынік нашага каманднага першага месца. Выйграў бы Саша - мы б узялі «золата». Прайграў альбо адмовіўся - «срэбра». Саша ўпарта настойваў, што пойдзе на дыван. Ён выйшаў і выйграў. Дзякуючы гэтаму мы занялі першае месца. Такім чынам, у нас быў амаль такі выпадак, як на Алімпіядзе ў Афінах у 2004 годзе, калі расійскі дзюдаіст Дзмітрый Носаў змагаўся са зламанай рукой і, перамогшы, выйграў бронзу.
Трэцяе імя - Сяргей Шчэрбаў. Мы выступалі на чэмпіянаце рэспублікі, ён выйграў. Да нас падыходзяць хлопцы, калегі, можна сказаць: каманда вобласці па грэка-рымскай барацьбе. Тлумачаць, што ў іх на наступны дзень тут спаборніцтвы, і ў іх захварэў адзін чалавек з каманды. Просяць, каб Сяргей замяніў яго. Вагавая катэгорыя падыходзіла, я пагадзіўся, Сяргей таксама. Вольная барацьба - універсальная, як ніякая іншая. Толькі з яе можна паралельна выступаць напрыклад, у той жа грэка-рымскай. І на наступны дзень Сяргей выступіў і выйграў чэмпіянат па грэка-рымскай барацьбе. Такім чынам ён за тры дні стаў двухразовым чэмпіёнам рэспублікі!
- Вы пасля перапынку вярнуліся ў Чэрвень і тры гады працуеце ў спартыўнай школе. За гэты час на слыху пастаянна дасягненнi хлопцаў. Што выйгралі?
- Удакладню: у нашай Чэрвенскай спортшколе два трэнеры па вольнай барацьбе, Дзяніс Бубенька і я. Выйгралі мы ўсе абласныя спаборніцтвы: першынство вобласці сярод спартыўных школ; спартакіяду школьнікаў; Алімпійскія дні моладзі.
Акрамя гэтага, занялі трэцяе месца сярод спартыўных школ Рэспублік Беларусь. А ў рэспубліцы, на хвілінку, 72 спартшколы, дзе займаюцца барацьбой. І многія з гэтых школ размяшчаюць значна большым лікам трэнераў, чым у нас. Напрыклад, у каманды, якая заняла першае месца сярод спортшкол - 12 трэнераў, у другога месца - 8. Ці адчуваеце розніцу? Уяўляеце, якая якасць працы ў двух трэнераў, калі яны ідуць нароўні ў васьмю, дванаццаццю? Мы амаль кожнага, хто займаецца, выводзім на спаборніцтвы.
- Хто нашы сённяшнія лепшыя спартсмены-вольнікі?
- Аляксей Жораў, Яўген Жукаў, Аляксей Сiпач, Кірыл Смірноў, Яўген Гуз, Аліна Мажароўская, Ганна Сюбарава, Арсень Лушчык, Уладзіслаў Ваяводзін - з маіх падапечных. Выхаванцы Дзяніса Бубенькі - Раман Хiнаў, Арсень Канапелька, Арцём Глінка, Аліна Тарасік, Станіслаў Лапатка, Арсень Клачко, Стас Манулік і Тарас Манулік, Ягор Бубенька, Мацвей Ермаловіч. Гэта хлопцы, якімі ганарыцца спартыўная школа, яны на ўсіх спаборніцтвах годна абараняюць гонар СДЮШАР, горада і раёна.
Нашы выхаванцы Аліна Кавалёнак і Дзмітрый Лукашук ўваходзяць у склад зборнай каманды Рэспублікі Беларусь.
- Аліна і Дзіма вучацца ў Школе алімпійскага рэзерву. Чаму яны не могуць заставацца тут і трэніравацца ў Чэрвені?
- Гэта вельмі моцныя хлопцы, таму мы вымушаны аддаваць іх туды, каб яны развіваліся. Каб у іх былі спарынгі з годнымі партнёрамі. Яны вучацца, жывуць, сілкуюцца і трэніруюцца бясплатна, гэта значыць знаходзяцца на поўным дзяржаўным забеспячэнні.
- Крута: у наш час нешта яшчэ бывае бясплатна!
- Дык жа і секцыя ў СДЮШАР бясплатная! У нас шыкоўная зала барацьбы, мала дзе такія ёсць, ужо паверце мне. Плюс усё, што ёсць у будынку спартшколы, для навучэнцаў бясплатна: трэнажорная зала, басейн, лазня, сауна, гульнявая зала.
Таксама і ўдзел у спаборніцтвах бясплатны. Да таго ж, грошы на харчаванне ўдзельнікам спаборніцтваў, хай і не вельмі вялікія, але вылучае спартыўная школа. Плюс бясплатная форма для спаборніцтваў, хай не брэндавая, але, тым не менш, якасная.
- Тады, трэба меркаваць, месцы ў вашу секцыю ўжо ўсё з вясны «забіты»?
- Ведаеце, дзіўны парадокс, але - ёсць месцы! У Мінску ў аналагічных спартшколы сапраўды, адмаўляюць у прыёме, таму што секцыі перапоўненыя. А ў Чэрвені чамусьці бясплатна не моцна хочуць займацца.
- Ну-ка, ну-ка, з гэтага месца падрабязней!.. Колькі разоў на тыдзень секцыя? Ведаеце, я ж з дзяцінства марыла. Калі б у маім дзяцінстве былі такія секцыі, я стала б чэмпіёнам свету!..
- Трэніроўкі праходзяць тры разы на тыдзень для пачаткоўцаў і да шасці раз у тыдзень - для больш падрыхтаваных. Але я Вас расчарую: школа наша для школьнікаў!
- Не моцна расчаравалі, мой дэвіз у жыцці - «Нічога страшнага». А ў Вас які дэвіз?
- «Хто не хоча - шукае прычыну, хто хоча - шукае магчымасьць».
Гутарыла Наталля КАРАЛЬКЕВІЧ. Фота з сеткі ВК
Карта сайта