Гаспадарка гэта было добра вядома ў раёне і за яго межамі. Славу ёй прыносілі працоўныя рукі мясцовых калгаснікаў, іх паспяховая праца ў жывёлагадоўлі, у паляводстве. Адным з іх і быў Леанід Аляксеевіч, знакаміты механізатар, кавалер двух ордэнаў Працоўнай Славы.
Тут на калгасных палях прайшло яго працоўнае жыццё. З дзяцінства Леанід быў прывучаны да працы. Бацька яго быў ваенным, пастаянна ў раз'ездах, і маці прыйшлося адной падымаць чацвярых дзяцей. Таму хлопцу даводзілася не толькі дапамагаць маці па хаце, але яшчэ і выконваць звыклыя на сяле працы ў паляводстве і на ферме. Але з юных гадоў яго цягнула да тэхнікі. І калі ў Новых Зялёнках арганізавалі курсы трактарыстаў, ён з радасцю пачаў вучыцца. Там і асвоіў прафесію, якая ў савецкі час была адной з самых ганаровых. А галоўнае, што засвоіў будучы ардэнаносец, што без цярпення, вытрымкі, любові да роднай зямлі, свайму калгасу і сялу сапраўдным чалавекам не стаць!
Спачатку дапытлівага і стараннага хлопца пасадзілі на гусенічны трактар, на якім ён набіраўся вопыту. А калі ў гаспадарцы з'явіліся новыя трактары, яму першаму выдзелілі колавы. За справу ўзяўся з уласцівым яму стараннем. Вучыўся ў вопытных механізатараў старой загартоўкі, што ездзяць ад поля да фермы, у любое надвор'е. Леанід з дзяцінства ведаў, што нялёгкая сялянская праца, а цяпер выпрабаваў усё гэта спаўна. Кіраўніцтва было задаволена хлопцам, давярала яму складаную тэхніку, загадзя ведаючы, што хлопец не падвядзе. Ён умеў рабіць усё: араць і сеяць, праводзіць міжрадную апрацоўку глебы і касіць, прыбіраць хлеб і нарыхтоўваць сена.
- Часам сутак не хапала, - распавядае знакаміты трактарыст. - Механізатары працавалі ў дзве змены. Бывала, клаўся ў поўнач, а ўжо ў тры-чатыры гадзіны - пад'ём. Тэхніка, натуральна, ламалася. Таму, перш, чым выехаць у поле, асабліва ў час уборачнай, з самай раніцы самастойна ўсе пераглядаў у камбайне, змазваў, перацягваюць. Ні на каго не спадзяваўся. Таму што якасць работ, як і дысцыпліна, у мяне заўсёды была на першым месцы. Калі рыхтуеш поле да сяўбы, кожны кавалачак яго павінен быць узараны і забаранаваны, каб мог паглядзець, як на карцінку, і палюбавацца сваёй працай.
Прырода надзяліла яго зайздроснай упартасцю і энергіяй, кемлівасцю. Ніводнай жніва не прапусціў Леанід Аляксеевіч. Толькі нальюцы хлябы жыватворным сокам зямлі, як агрэгат Корнева ужо гатовы да ўборкi.
Каб у людзей быў хлеб, прайшоў Леанід Аляксеевіч свой вялікі працоўны шлях у сельскай гаспадарцы. І нават, калі выйшаў на заслужаны адпачынак, яшчэ некалькі гадоў працаваў на збожжатаку. Тыя, хто працаваў побач з ім усе гэтыя гады, кажуць - залатыя рукі, сумленны працавік... Таму што не мог ён інакш ставіцца да справы ўсяго свайго жыцця - гадаваць хлеб, ахоўваць яго, берагчы, радавацца кожнаму каласку і маліцца аб пагодлівых днях.
Яго поспехі былі ацэненыя па вартасці. У 70-я гады ён быў ударнікам 9-й, 11-й і 12-й пяцігодак, пераможцам сацыялістычнага спаборніцтва 1973, 1974, 1977 гадоў, двойчы ўладальнікам бронзавых медалёў ВДНГ СССР. Узнагароджаны Ганаровай Граматай ЦК КПСС, Савета Міністраў СССР, ВЦСПС і ЦК ВЛКСМ «За дасягненне найвышэйшых вынікаў ва Усесаюзным сацспаборніцтве і ў сувязі з 70-годдзем Кастрычніцкай рэвалюцыі», Граматамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета ССР, Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР, Рэспубліканскага камітэта прафсаюза рабочых і служачых сельскай гаспадаркі і нарыхтовак, Мінскага абкама КПБ, Мінскага абласнога Савета дэпутатаў, Чэрвеньскага райкама партыі і райвыканкама.
А ў 1975-м і ў 1977-м гадах Указамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Леанід Аляксеевіч быў узнагароджаны ордэнамі Працоўнай Славы 3-й і 2-й ступені.
Ардэнаносец стаў вядомым чалавекам не толькі ў раёне, але і ў вобласці, але гэта ніколькі не змяніла характар знакамітага механізатара.
Ён па-ранейшаму просты, сціплы, даступны і дзеліцца з усімі вопытам аб земляробчай працы. І заўсёды з цеплынёй і павагай гаворыць аб сваёй гаспадарцы, якой прысвяціў шмат гадоў жыцця і ў якую ўклаў шмат сіл, а самае галоўнае - душу, таму што любіў сваю працу і сумленна працаваў на калгасных палях.
З жонкай Валянцінай Мікалаеўнай разам ужо 56 гадоў. Яна калісьці працавала паляводам у гэтай жа гаспадарцы. Пазнаёміліся, пажаніліся. Выгадавалі сына і дачку. На жонку выпала асноўная нагрузка па хаце. Пакуль муж ад цямна да цямна знікаў па працы, яна гадавала дзяцей, вяла гаспадарку. Цяпер ужо дзеці дапамагаюць сваім бацькам-ветэранам: недзе дом падрамантаваць, агарод пасадзіць-прапалоць-прыбраць, за кветкамі падаглядаць.
А нядаўна Леанід Аляксеевіч адзначыў свой 80-гадовы юбілей. Але і ў свае ўжо немаладыя гады не сядзіць склаўшы рукі. Без працы, кажа, яму сумна. Пакуль дазваляе здароўе, гатовы працаваць. Выпісвае газеты. З асаблівай цікавасцю чытае матэрыялы аб сельскай гаспадарцы. Гэта і зразумела: чалавек прысвяціў ёй ўсё свядомае жыццё і без інфармацыі пра жыццё вёскі сябе не ўяўляе...
Таццяна Марцьянава. Фота аўтара
Карта сайта