Жыхары Валевачэй чакалі гэтага дня, таму што яны ўжо прывыклі, што для іх заўсёды што-небудзь прыдумляюць цікавае на розныя святы. Хоць ўзрост у людзей і пажылы, але ўсе яны сыходзяцца ў меркаванні, што рух - жыццё, і трэба па магчымасці мець зносіны, рухацца, не хавацца ад людзей, а наадварот, выходзіць «на людзі».
Чаканні апраўдаліся: перад першым кастрычніка пенсіянераў загадзя запрасілі, сказалі, што будзе цікавая праграма. Кожная бабулечка ў гэты дзень паспрабавала не думаць аб хваробах і праблемах, усе надзелі свае лепшыя «лады», што значыць - ўборы, і пайшлі паволі, як кажуць па-старому, «у клуб».
Сабралася дваццаць чалавек. Усіх сустракалі дырэктар Дома культуры Іна Бяжок і бібліятэкар Аксана Сачок. Запрошаным госцем быў Смілавіцкі баяніст Віктар Ларычаў. Ён уразіў і захапіў усіх сваім талентам, выступаў сам і падыгрываў пажылым жанчынам, калі яны спявалі і нават танцавалі!
На свяце павіншавалі самую пажылую з ліку сабраўшыся «сябровак». Гэта Анастасія Пятроўна Крывіцкая, акурат 30 верасня ёй споўнілася 89 гадоў! Разам з віншаваннямі ўручылі і падарунак, папрасілі расказаць што-небудзь з часоў маладосці, пра тое, як жылі раней, як выглядала вёска, якія былі тут людзі.
Усякага давялося перажыць Анастасіі Пятроўне. Успомніла яна і пра вайну. Ёй было 11 гадоў, калі прыйшлі немцы, спалілі вёску. Насця і іншыя дзеці хаваліся ў кустах каля лесу, бачылі, як гараць іх дамы. Калі распавядала, як засталіся ад вёскі адны чорныя печкавыя «коміны», жанчына заплакала, а разам з ёй і ўсе астатнія сяброўкі...
А потым высушылі слёзы і заспявалі. Пятроўна зацягнула сваю каронную, старадаўнюю «Раскошаньку». Спяваецца там, як «раскошна» жывецца беднай дзяўчыне, ды толькі раскоша гэтая - у двукоссі... Зноў заплакала, бо ва ўсіх была падобная жыццё. Як сам сабе спявалі!..
Акрамя песень і танцаў, была на мерапрыемстве латарэя: «цягнулі» квіточкі і атрымлівалі прызы. Гулялі ў адгадкі. Гутарылі. Пілі гарбату з печывам і цукеркамі. Дзяліліся навінамі. Пра ўсё гэта з удзячнасцю да арганізатараў свята распавяла, патэлефанаваўшы ў рэдакцыю, наша даўняя пазаштатная карэспандэнтка, жыхарка Валевачэй Валянціна Пятроўна Галубец. Ад імя ўсіх пажылых жыхароў вёскі яна выказала падзяку Іне Бяжок і Аксане Сачок за добрую працу і за тое, што ніколі не забываюць аб пажылых людзях і ставяцца да іх з шчырым павагай і ўвагай.
Наталля КАРАЛЬКЕВІЧ. Фота Аксаны Сачок
Карта сайта