Для Запольскай школы экскурсія ў Жодзіна была не першай. У гэтым годзе там пабывалі вучні 4 і 5 класаў. Вядома, з вялікай цікавасцю глядзелі на аўтамабілі памерам з шматпавярховы дом! Нават на дыск кола такой машынкі можна ўскараскацца толькі з чыёй-небудзь дапамогай!.. Паглядзелі і на працэс зборкі беларускіх гігантаў.
Не менш цікавымі былі выступленні асілкаў, якія займаюцца воркаўтам. Спартоўцы вельмі ўразілі нашых хлопцаў, бо кожны хоча быць моцным!
Тыя, хто пакуль не можа пацягнуць за сабой грузавік, - гэта значыць усё, - маглі выпрабаваць сябе ў больш спакойных конкурсах, напрыклад, «Малюнак на асфальце», або ў пазнавальнай віктарыне. Некаторым эрудытам атрымалася адказаць нават не на адно, а на некалькі пытанняў, і атрымаць адпаведна некалькі прызоў.
Хлопцы пабывалі і ў сумным месцы. Гэта помнік Купрыянавым, дзе маці выпраўляе на вайну пецярых сваіх сыноў, з якіх яна не дачакаецца жывым ніводнага. Дзецям у 9-10 гадоў цяжка зразумець, што такое жах вайны і што значыць «пахаванка», яны не могуць цалкам усвядоміць, што адчувае мама, у якой загінулі дзеці. У нейкім сэнсе і дзякуй Богу, што яны гэтага не ведаюць і не разумеюць так, як разумеюць гэта старэйшыя пакаленні, прачуўшых ўсё не па гульнях і фільмах, а ў жорсткай і бязлітаснай рэальнасці. Але ўсё-ткі няўрымслівыя верабейчыкі прыціхлі ля помніка, спачувальна нахмурыўшы бровы... Ведаць гісторыю трэба з дзяцінства, нават калі ў ёй невыносна сумныя старонкі. Ведаць, каб не паўтараць самім і не дазваляць паўтараць іншым.
Ну, а далей хлопцы пабывалі ў такога цікавага чалавека, што нават не верыцца, што такія бываюць! Генадзь Канстанцінавіч Пузанкевіч - таксідэрміст. Гэта рэдкая прафесія, і многія нават не ведаюць, што такі чалавек займаецца вырабам пудзілаў птушак і звяроў. У экспазіцыі Пузанкевіча ёсць буры мядзведзь, белахвосты арлан, совы, сініцы, качкі і нават... кракадзіл!
Запольскія хлопцы ў гасцях у Генадзя Канстанцінавіча даведаліся не толькі пра тое, як ствараюцца яго экспанаты, але і вялікую колькасць іншай дзіўнай інфармацыі. Напрыклад, пра падарожжа ў Папуа Новую Гвінею. Калі вы паглядзіце на карту, то ўбачыце, што яна знаходзіцца на краі свету, туды нават за адзін дзень не даляцець! Вядома, усё дрыготкімі ад захаплення рукамі дакрануліся да рэчаў, прывезеным ад сапраўдных папуасаў!.. І яшчэ вельмі усіх ўразіла калекцыя матылькоў: такую прыгожую разнастайнасць рэдка дзе ўбачыш.
Вяртаючыся дадому, хлопцы разважалі пра тое, што вось накшталт яны не асоба далёка ездзілі, не ў горы, не за мора - а так цікава было. Прыйшлі да высновы, што падарожнічаць па родным краі выдатна! Цяпер не даюць настаўніку геаграфіі спакою: «А што яшчэ ў нас цікавага ёсць паблізу?» Відаць, хутка зноў куды-небудзь паедуць!..
Наталля КАРАЛЬКЕВІЧ. Фота Алены ДАЛЕНЧУК
Карта сайта