В этот день участники клубов “Светлица” и “Благовест” собрались вместе. Солнечно и радостно, много цветов на улице. Международный женский день – это прежде всего праздник наступившей Весны, праздник Жизни и обновления, праздник всех женщин. Мамы и бабушки, жены и сестры, подруги и соседи – все получают поздравления. И наш праздник начался с поздравления:
Вясна! Жанчына! Жонка! Маці!
У гэтых словах чую я
І спеў зяленай сенажаці,
І звон ляснога ручая.
Усе пачынаецца з жанчыны:
Вясна, каханне і жыцце,
І для адзінага мужчыны,
Нібы бязмежнасць, пачуцце.
Жанчына сэрдцам адчувае
І горкі плач і боль чужы.
Без разважанняў сагравае
Жывым цяплом сваёй душы.
Жанчына-маці, нібы птушка,
Дзяцей туляе пад крыло,
Хавае слезы пад падушкай,
Якое б гора не прыйшло.
Матулі любае ўсмешка,
Нібы з Нябесаў благадаць
Струменіць над жыццевай сцежкай,
Каб саграваць і асвятляць.
Я шчырым сэрдцам і душою
Віншую сення ўсіх жанчын!
Для дабрыні, цяпла, спакою
Хай будзе шмат у вас прычын.
Са Святам, родныя! Са Святам!
Здароўя, шчасця ўсім багата!
Хай будуць радасць і любоў
І Маці Божае Пакроў. (Н. Сивак)
Затем Надежда Шумарина познакомила присутствующих с историей праздника, имеющего разные версии. Звучали стихи и песни, воспоминания о мамах. Трогательное стихотворение прочитала 9-летняя Махитарьянц Анна. Наталья Сивак рассказала о рождении Божией Матери, ставшей любящей Матерью для всех людей Земли. С большим вниманием слушали песни Валерия Малышева “Богородица” и священника Андрея Бурова “Говорю, что люблю…”, говорилили о силе материнской любви, о воспитании детей. Затем был чай и праздничный торт, и снова звучали стихи и песни. Праздник удался. На память все участники встречи получили стихотворение о маме.
Мама
Калі недарэчнаю злой чарадой
Шалеюць бяссонныя ночы.
У сэрцы туга, на душы непакой,
Успомні матуліны вочы.
Яны, нібы зоркі ў цемры жыцця,
Усе асвятляюць дарогі.
Якая ў іх глыбіня пачуцця!
Знікаюць сумненні, трывогі.
Нічога не хочацца раптам рабіць?
Не трэба вялікай навукі,
Каб працу любіць і шчасліваю быць,
Успомні матуліны рукі.
Які манікюр там? Адны мазалі.
Ніколі не ведаюць стомы.
Нібы прыкіпелі да роднай зямлі.
Шчыруюць і ў полі, і дома.
Калі сапсаваўся жыццевы настрой,
Ад слез узмакрэла падушка,
Ты голас успомні матулі сваей:
“Не трэба так плакаць, дачушка”.
І ў стомленым сэрцы суцішыцца боль.
Рассыплюцца ўсе перашкоды.
Твой голас, матуля, з напасці любой
Выводзіў мяне на свабоду.
Даўно ўжо дарослаю стала і я.
Свае, нібы зорачкі, дзеці.
Адзіная, любая мама мая!
Ты самая лепшая ў свеце! (Н. Сивак)
Карта сайта